အဲဒိေန႔က ... သူမ ... က်ေနာ္ ... ဘာျဖစ္လို႔ ? (၃)

သူမ

သူမနဲ႔ မဆံုတာ ၾကာၿပီ .. ဒီေန႔ဆို ၅ ရက္ တင္းတင္းျပည့္တာပဲ ...
ဘာျဖစ္ေနပါလိမ့္ ..
ေနမ်ားမေကာင္းလို႔လား ...
တက္ေနတဲ့ သင္တန္းပီးသြားလို႔လား ..
ငါနဲ႔ပဲ လြဲေနတာလား ...
ငါ့ကို တမင္မ်ား ေရွာင္ေနတာလား .. ဘာဆိုင္လို႔လဲ .. ငါမွ ဘာမွေတာင္မလုပ္ရေသးပဲနဲ႔ ... ၾကည့္ရံုေလးၾကည့္တာကို
ဒုကၡပဲ

က်ေနာ္

အရင္က ပံုမွန္ဆို
၈ နာရီတိတိမွာ အိပ္ယာထေလ့ရွိတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ အိပ္ယာထဲမွာ ႏွပ္၊ အေမက ကန္ၿပီး လာေခၚေတာ့မွ အပ်င္းဆန္႔ၿပီး အိပ္ယာက ထ၊ အိပ္ယာသိမ္း၊ မ်က္ႏွာမသစ္ေသးပဲ ရံုး ထမင္းခ်ိဳင့္္ျပင္ေပးေနတဲ့ အေမ့ကို အတင္းလိုက္ နမ္း၊ ေရခ်ိဳးခန္း၀င္ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ိဳး၊ အေမအဆင္သင့္ လုပ္ေပးထားတဲ့ ကုတင္ေပၚက အ၀တ္ေတြကို ယူ၀တ္၊ မနက္စာကို အျမန္စား၊ ၈ နာရီခြဲ၊ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲ၊ မုန္႔ဖိုးေတာင္းၿပီး ကားဂိတ္ကို ၅ မိနစ္နဲ႔ အျမန္ သုတ္ေျခတင္၊ ၁၀၀ တန္ ပဲခူးကားကို ေစာင့္၊ ၉ နာရီ ရံုးရွိရာ လမ္းထိပ္ကို ေရာက္၊ ၅ မိနစ္နဲ႔ ရံုးကို အျမန္ေျပး၊ လက္မွတ္ကို ေနာက္ဆံုးမွ ထိုး၊ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ေဖ်ာ္ၿပီး တစ္ေန႔တာ ရံုး အလုပ္ေတြကို စတင္။

ဒီလို ေနလာခဲ့တာ ...
သူမ ေၾကာင့္ေပါ့၊
အဲဒိ ႏႈပ္ခမ္းေလးေၾကာင့္ေပါ့ ...
မနက္ဆို ၇ ခြဲထဲက ႏိုးေနၿပီ၊ ၈ နာရီ ၁၅ ေလာက္ဆို အိမ္ကထြက္ၿပီ၊
ကားဂိတ္မွာ လာတဲ့ ကားေတြေပၚမွာ သူမ မ်ားပါမလား ေစာင့္ၾကည့္ .. ျဖစ္ေနၿပီေလ ...
(သူမက ၄၃ နဲ႔ ၁၀၀ တန္ ပဲခူးကားေတြကို စီးေလ့ရွိတယ္ေလ)
အေမက ေတာ့ .. နင္အစထဲက ဒီလိုပံုမွန္ ျဖစ္ေနရမွာတဲ့ .. လိမၼာလာၿပီ ထင္ရွာတာေပါ့ ...

... သူမေၾကာင့္ပါ အေမ ... အဲဒိ ႏႈပ္ခမ္းေလးေၾကာင့္ပါ ...

အဲဒိေန႔က ...

မွတ္မွတ္ရရ .. က်ေနာ္ နယ္ကို ခရီးထြက္ရမယ့္ေန႔
အ၀တ္အစားေတြထည့္ၿပီး အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီးသား
အေဖက အထုတ္အပိုးေတြနဲ႔ ရံုးကို လိုက္ပို႔မယ္တဲ့ ...
ဟာ ... မျဖစ္ဖူး .. သူမကို ေစာင့္ရဦးမယ္ .. ဒီေန႔ေတြ႔ခ်င္ေတြ႔မွာ ...
... ညေနမွ ျပန္လာယူမယ္ ေဖၾကီး ... သား ခုတေနရာ ၀င္စရာရွိလို႔ ... (လိမ္ရျပန္ၿပီ)

ကားဂိတ္မွာ လူေတြ ထံုးစံအတိုင္းလာပံုေနတယ္

ပထမ ၄၃ တစ္စီးလာတယ္ .. ေခ်ာင္ေနသားပဲ ..သူမကိုေတာ့ မေတြ႔ဘူး
ေနာက္ ၁၀၀ တန္ကား တစ္စီး .. အျပည့္ပဲ .. ေခါင္မိုးေပၚေတာင္ တင္ထားေသးတယ္
ေနာက္ တစ္စီး ..
ေနာက္ တစ္စီး ..
အင္း .. မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး .. ဒီတစ္စီးလာရင္ေတာ့ လိုက္သြားမွပါ မေတြ႔ေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ့ ..

ေဟာ .. လာၿပီ
ၾကပ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေနာက္တန္းမွာပဲ တြယ္လိုက္ျဖစ္တယ္ .. အထဲကိုလဲ အတင္းေခ်ာင္းၾကည့္တာ သူမ ကိုမေတြ႔ဘူး ..

အေ၀ေျပး မွတ္တိုင္ေရာက္လာတယ္ ..
ဟင္ ခုဏက ၄၃ ကဒီမွာပဲ ရွိေသးတယ္ .. ေက်ာက္ခ်ေနၿပီထင္တယ္ .. ဟားဟား
...
...
ဟား .. သူမပါလား ၄၃ ေပၚမွာ ..
"ဟိုး .. ဆရာ .. အေ၀းေျပးပါတယ္ .. ဆင္းမယ္ ဆင္းမယ္ ..."
"ခင္ဗ်ားက ေစာေစာေျပာပါလားဗ် .. အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ထင္တယ္ ဟုတ္လား .."
" ...."

၄၃ ေပၚတက္လိုက္တယ္ ..
ၾကပ္ေနတာပဲ ..
လွည္းတန္းေစ်းေရာက္မွ သူမကို ျမင္ရတဲ့ေနရာေရာက္တယ္ ..

အိုး .. လွလို္က္တာေလ ..
အရင္လိုပါပဲလား .. တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ .. မ်က္လႊာေလးခ်လို႔
ဒီေန႔ေတာ့ .. အနီေရာင္ အေပၚအက်ီၤေလးနဲ႔ .. (ဘာအမ်ိဳးအစားလဲ က်ေနာ္မသိဘူး)
ေအာက္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း .. levis Jean အနက္ေရာင္၊
UNICEF လြယ္အိတ္၊ အဆီေလးပဲ ဆိုးထားတဲ့ ႏႈပ္ခမ္းဖူးဖူး၊
ထူးထူးျခားျခား ဒီေန႔မွ ေတြ႔တဲ့ ညာဖက္လက္ေကာက္၀တ္က ပန္းေရာင္ လက္ပတ္ေလး (Think Before You Pink)
(လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ကို ဒီတစ္ခါ အရမ္းေက်းဇူးတင္မိတယ္၊ ၾကာၾကာေစာင့္ေနရလို႔သာ သူမကို က်ေနာ္ ေသျခာ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရတာေလ)

မီးပြိဳင့္စိမ္းခါနီးေတာ့
သူမ .. ဆင္းဖို႔ျပင္တယ္ ..
တံါခါးေပါက္နားေရာက္ေနတဲ့ က်ေနာ့ေရွ႕လာရပ္တယ္ ..
ဟား ...
...
...
အခ်ိန္ေတြရယ္ မကုန္ပါနဲ႔ဦး
မီးပြိဳင့္ရယ္ ျမန္ျမန္ျပန္နီပါေတာ့ ...

ေဟာ ..
သူမ က်ေနာ့ကို ေတြ႔သြားတယ္ ...
...
ဲျပံဳးျပတယ္ .. က်ေနာ္ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္တယ္ ..
"မေတြ႔တာ ၾကာၿပီေနာ္ ..."
"အင္း .. ဟုတ္တယ္ .. ေနမေကာင္းလို႔ .. "
ဗယ္ဖက္ လက္ေကာက္၀တ္ကို ျပတယ္
"ဟာ .. ေဆးသြင္းထားရတာလား .. ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဟင္"
က်ေနာ္ အသံမွာ စိုးရိမ္တဲ့အသံေတြ အရမ္းပါသြားတယ္ထင္တယ္ .. သူမ နဲနဲတြန္႔သြားတယ္ ..
"အဟမ္း .. "
"ရိုးရုိုးဖ်ားတာပါ ... အားနည္းေနလို႔ ေဆးသြင္းထားတာ"
"ေၾသာ္ ... ဟို .."

ပြိဳင့္လႊတ္လိုက္ၿပီ ..
ကားက အရွိန္နဲ႔ ေဆာင့္ထြက္လိုက္သည္ ..
သူမ လက္ထဲက ပစၥည္းေတြ အကုန္ေအာက္က်ကုန္သည္ ..
"German" ပဲဖတ္လိုက္ရတဲ့ Directory တစ္ခု၊ ေဘာပင္ေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္၊ Diary စာအုပ္တစ္ခု ...

က်ေနာ္ ပစၥည္းေတြ လိုက္ေကာက္ေပးရင္း .. ပြင့္ေနတဲ့ Diary စာအုပ္ေရွ႕ဆံုး မ်က္ႏွာကို ဖတ္လိုက္မိသည္၊
name လို႔ေရးထားတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္ မသိတဲ့ စာလံုးေတြေရးထားသည္
address :???
Phone : 52XXXX

က်ေနာ္ ဖုန္းနံပါတ္ကို အျမန္မွတ္လိုက္ၿပီး ပစၥည္းေတြျပန္ေပးလိုက္သည္။
"ေက်းဇူးေနာ္ .. သြားေတာ့မယ္"
"..."

သူမ ဆင္းေတာ့မည္ ...
ေလွခါးတစ္ထစ္ ..
ႏွစ္ထစ္ ...
..
"ခဏ .. "
သူမ ရပ္သြားၿပီး ေမာ့ၾကည့္သည္ .. အိုး လွရက္လိုက္တာ
"က်ေနာ္ ဒီေန႔ပဲ ခရီးထြက္ရေတာ့မွာ ၁လေလာက္ ၾကာလိမ့္မယ္၊ ဖုန္းဆက္လို႔ရတယ္ မဟုတ္လားဟင္ ... ညဖက္ဆက္လိုက္မယ္ေနာ္ ... ရတယ္မဟုတ္လားဟင္ ..."
"အင္ .. ဟုတ္ .. ရပါတယ္... ဟို ..."
"ဒါနဲ႔ နာမည္ေလး ..."

"ဟာ ဟိုအစ္မ ဘာလုပ္မွာလဲ ဆင္းမွာျဖင့္ဆင္း၊ တက္မွာျဖင့္တက္၊ ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔နဲ႔ .. ဟိုမွာ ေနာက္ကားပါလာၿပီ"
ကားဘုရင္ ကားစပါယ္ယာရဲ့ အသံေၾကာင့္ သူမ ခပ္သုတ္သုတ္ ေျပးဆင္းသြားသည္။
သူမ ေအာက္ေတာင္ မေရာက္တတ္ေသး .. ကားက ေဆာင့္ထြက္ျပန္သည္
ဟာ .. သြားပါၿပီကြာ..
က်ေနာ္ ဆင္းဖို႔ အခ်ိန္မမွီေတာ့ ...
ခုခ်ိန္ ဆင္းမယ္ ေျပာရင္ အဆဲခံရဖို႔ ေသျခာသည္။

လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမ .. ကားကို လွမ္းၾကည့္ေနတာ ျမင္ရသည္။
ဟား ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ ..
ရင္ေတြကို တဒိန္းဒိန္းခုန္လို႔ ..
အံမယ္ .. ဘယ္ဆိုးလုိ႔လဲ ဒီလိုက်ေတာ့ ငါက ႏႈတ္သြက္သားဟ .. ဟားဟား
...
အဲ ေနဦး ဖုန္းနံပါတ္ ျပန္မွတ္ဦးမွ ..
52XXXX ဟုတ္ၿပီ ...
...

အဲဒိအခ်ိန္ကစၿပီး က်ေနာ္ ကားအျမန္ေမာင္းတာကိုလဲ မသိေတာ့ .. ဘယ္ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေနလဲ မသိေတာ့ ...
ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္ ၃ မွတ္တိုင္ေလာက္ေက်ာ္ၿပီးမွ သတိရသည္ ...
ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ ...
ရံုးရွိရာ လမ္းေလွ်ာက္သာ ျပန္လာလိုက္သည္ ..

မိုးေတြရြာလာေလၿပီ ..
ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ ...

မိုးရြာထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ နဂိုထဲက ၾကိဳက္ေပမယ့္ .. ခုခ်ိန္ေလာက္ ေလွ်ာက္လို႔ေကာင္းတာ မရွိေတာ့ ..
ျပံဳးျဖီးျဖီးၾကီးႏွင့္ က်ေနာ္ လမ္းေလွ်ာက္လာေလသည္ ...

အေၾသာ္ .. အခ်စ္ဆိုတာ ဒါပဲလား ...

က်ေနာ္

ရံုးေရာက္ေတာ့ ၾကြက္စုတ္ေရနစ္ျဖစ္ေနေသာ က်ေနာ့ကို ၀ုိင္းၿပီး ေထာပနာေပးၾကသည္။
"ဟဲ့ နင္ရူးေနသလား ... ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ ... ထီးမေဆာင္းပဲ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ"
"ဗ်ာ .. ထီးမပါဘူးေလ"
"ဘာလို႔မပါရမွာလဲ နင့္ေဘာင္းဘီေနာက္မွာ ထိုးထားတယ္ေလ .. ဟယ္ .. ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဟယ္ ... ေယာင္းမခါးၾကားထိုးၿပီး ရွာေနတာပဲ ၾကားဖူးပါတယ္ .. နင့္ဟာက "
"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား"
"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား"

ရွပ္ကိုးရွပ္ကမ္းျဖစ္ေနေသာ က်ေနာ့ကို ၀ုိင္ရယ္ၾကသည္ .. က်ေနာ္လဲ အားရပါးရ ျပန္ရယ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
ရင္ထဲက အေပ်ာ္ေတြကို ဘယ္သူသိႏိုင္မွာလဲ ေနာ္ ..

............................

(အေဖ လာပို႔ထား၍ ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ အ၀တ္အိတ္မွ အ၀တ္ေတြယူလဲလိုက္ရသည္)

------------------------------------------to be continue ------------------------------------------------

မၾကာခင္ ... တကယ့္ကို မၾကာခင္ ၿပီးေအာင္တင္ေပးပါမယ္ဗ်ာ

Powered by ScribeFire.

အဲဒိေန႔က … သူမ … က်ေနာ္ … ဘာျဖစ္လို႔ (၂)

အဲဒိေန႔က

က်ေနာ္ အိပ္ယာထ ေနာက္က်လို႔ ကားမွတ္တိုင္ကို ခပ္သြက္သြက္ေလး ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။

"8:31am"

၄၃ ကားတစ္စီးလာတယ္။ မျဖစ္ပါဘူး … ဒီကားေတြနဲ႔ လွည္းတန္းမွာ အၾကာၾကီးရပ္ဦးမွာ။ …. ။ ေထာက္ၾကံ့၊ ပဲခူးသြားတဲ့ Hilux ကားေလးေတြပဲ ၁၀၀ ေပးပီစီးသြားလိုက္ေတာ့မယ္။

ေဟာ !! လာၿပီ… ေထာက္ၾကံ့ကားတစ္စီး …

"အင္းစိန္၊ ေထာက္ၾကံ့ … အင္းစိန္၊ ေထာက္ၾကံ့ …"

ကားေနာက္မွာ လွမ္းတြယ္လိုက္တယ္။ ကားထဲမွာ ထိုင္စရာျပည့္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးက အလယ္ထုင္ခံပုေလးကေတာ့ လြတ္ေနတယ္။ ထိုင္ရရင္ ေကာင္းမလား။ တြယ္တဲ့လူက က်ေနာ္ပါမွ ၂ ႏွစ္ေယာက္ထဲ။

"အင္း .. မဆိုးပါဘူး၊ တြယ္ပဲတြယ္လိုက္ေတာ့မယ္"

ကားခေပးၿပီး ရုပ္တရက္ ကားထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္ … ဘယ္ဘက္ ခံုတန္းအလယ္ေလာက္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ ႏႈပ္ခမ္းတစံုကို လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္။

"ဟင္ … "

"သူမ … သူမ ပါလား"

ေရွ႕ကလူေတြ ၾကည့္ေနတာ သတိထားမိေတာ့မွ ကိုယ့္ပံုစံကို ျပန္သတိရတယ္။ ကားေနာက္မွီးကေန ဒူးညွတ္ၿပီး အထဲကို ခပ္ကုန္းကုန္း ၾကည့္ေနမိတာေလ။ ျပန္ရပ္လိုက္တယ္။ ကားေခါင္မိုးကို ေက်ာ္ၿပီး ဟိုးေရွ႕ကို လွမ္းၾကည့္ေနမိတယ္။ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔။ အရာရာတိုင္းမွာ ႏႈပ္ခမ္းနီရာေတြကို ေတြ႔ေနရတယ္။ ခပ္ေျဖာ့ေျဖာ့ေလးေတြေလ။

အေ၀းေျပး မွတ္တိုင္မွာ လူေတြဆင္းသြားေတာ့ ညာဖက္ျခမ္းက ခံုေတြအားသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးနားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။

သူမ

သူမက အ၀ါႏုေရာင္ T-Shirt ေလး၀တ္ထားတယ္။ HandTen တံဆိပ္ေသးေသးေလးကလြဲရင္ ဘာစာ ဘာပံုမွ မပါဘူး။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ မတိုဘူး … ပံုမွန္ပဲ။ Lavigne လဲပါတယ္။ Giodano မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ UNICEF တံဆိပ္ေလးပါတဲ႔ ခ်ည္သား လြယ္အိတ္ေလး။ လက္ထဲမွာ ခပ္ထူထူ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကိုင္ထားတယ္။ ဘာစာအုပ္ပါလိမ့္။ စာအုပ္ေပၚမွာ ကြန္ပါဘူးေလးတစ္ခုကို ေရာကိုင္ထားတယ္။ က်ဴရွင္တက္ေနတာလား။ ၁၀ တန္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ တကၠသိုလ္ ပဲျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ … အာ ... မသိဘူး…

"8:47am"

သူမကေတာ့ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလးပါပဲ။ မ်က္လံုးလဲ မကစားဘူး။ အရမ္းလဲ မတည္၊ အရမ္းလဲ မျပံဳး၊ ပံုမွန္ေလးေနေနတယ္။ သူ႔ဗယ္ဘက္ကေန အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ေနေတာ့ … က်ေနာ္ ၾကည့္ေနတာ သူမ မသိဘူး။ (ထင္ရတာပဲ … မိန္းခေလးေတြက ဒါမ်ိဳးမွာ သိပ္သြက္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္)

"လွည္းတန္းေစ်းပါလား? လွည္းတန္းေစ်းပါလား? … မွတ္တိုင္ကို ေမာင္း … ဆရာ"

လွည္းတန္းပြိဳင့္မွာ ေစာင့္ေနရတယ္။ ကားေပၚမွာ ၄ ၅ ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ သူမ က်ေနာ့ကို ျမင္သြားတယ္။ သူမ မ်က္လုံးေလး အရည္လဲ့သြားတယ္လို႔ထင္လိုက္ရတယ္။

…

"ကိုယ့္ကို မွတ္မိေနတာလား .. မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး"

သူမ ေဘးဘီ၀ဲယာကို ၾကည့္တယ္။ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ေတာ့မယ္ထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ သူမ ကားေပၚက ဆင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ … ဘာလုပ္ရမလဲ …

၁ စကၠန္႔

၂ စကၠန္႔

၃ စကၠန္႔

အနီ

အ၀ါ

က်ေနာ္ကားေပၚက ဆင္းဖို႔ၾကိဳးစားတယ္ .. ေနာက္မွီးက ေလွခါးကို နင္းမိခ်ိန္မွာ ကားလီဗာ နင္းသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

"စိမ္းသြားဘီ ဆရာ"

က်ေနာ္ ခုန္ခ်လိုက္တယ္။

"က်ီ … "

ပိြဳင့္လႊတ္လို႔ စထြက္တဲ့ ေနာက္ကကား တုန္႔ခနဲရပ္သြားတယ္။

!@#!!$%%^& !!!
$&&##^^@!!!

"Sorry ..!"

ခပ္သြက္သြက္ေလး လမ္းကူးလာခဲ့တယ္။ ကားေတြေပၚကလွမ္း ေမတၱာ ပို႔သံေတြ ဆူသြားတယ္။

"Sorry ..!"

က်ေနာ္

လွည္းတန္းမွတ္တိုင္ေရာက္တဲ့အထိ ဟိုဖက္ေရာ ဒီဖက္ေရာ သူ႔ကို ရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူး။

လူကူးျမင္းၾကား ကေန ဟိုဖက္လမ္းကို ကူးသြားလိုက္တယ္။ လမ္းလယ္က ပလက္ေဖာင္းေပၚ ရပ္ၿပီး ကားေတြ ရွင္းတဲ့အထိေစာင့္ရင္း က်ေနာ္ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားလာတယ္။ သူဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ။ ဒီဖက္မွာ ကားေျပာင္းစီးတာလား။ လွည္းတန္းမွာပဲ သင္တန္းတက္တာလား။

ပါတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ျခာျခာလည္ေနတယ္။ အသံေတြဆူညံလာတယ္။ ကားေတြရႈပ္လာတယ္။ အရမ္းပူလာတယ္။ အာေခါင္ေတြေျခာက္ၿပီး ေရဆာလာတယ္။ ေရ … ေရ …

…

ဟူး … ရင္ထဲကေလပူေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္မိတယ္ … ရင္ေမာရပါလား … ႏႈပ္ခမ္းေလးရယ္

…

စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ၄၈ mini bus ကိုတြယ္ၿပီး စီးလာလိုက္မိတယ္။ ကားေပၚမွာ ခံုအလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီး …။ လမ္းေဘးကို ေငးေမာရင္းနဲ႔ေလ။
အလုပ္ရွိရာ … သံလမ္းဘက္သို႔ …

"9:05"

"9:05"

ကားစထြက္ၿပီး ခဏ၊ ဓါတ္ပံုဆိုင္ေရွ႕နားအေရာက္ ….

လမ္းေဘးမွာ

စာအုပ္ေလးကို ရင္ခြင္ထဲ ပိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့

ႏႈပ္ခမ္းေလး …

ဟား………..

…

သူမ ရုတ္တရက္ လွပ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ …

အေရာင္လက္ သြားတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုက ...

အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ နဲ႔ က်ေနာ့ကို လွမ္းပစ္တယ္ …

က်ေနာ္ ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္မိသလား … မမွတ္မိလိုက္ဘူး

က်ေနာ္ ေနာက္တစ္ခါ ေလထဲကို ေျမွာက္တက္သြားတယ္ …

ဘာေၾကာင့္မ်ား

"9:25am"

"လိပ္မိဘီေနာ္ .. လိပ္စာအုပ္မွာသာ ထိုးေတာ့ေမာင္ေလး …"

“ဟဲဟဲ …”
“စတာပါဟာ … ဟဲ့ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ စပ္ျဖီးျဖီးနဲ႔ ဘာေတြအူျမဴးေနတာလဲ …”
“ဟဲဟဲ …”
“… အဲန္”
“ဟဲဟဲ”

...

(ဆက္ပါဦးမည္)

အဲဒိေန႔က … သူမ … က်ေနာ္ .. ဘာျဖစ္လို႔ … (၁)

ဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုးေရးဖူးတဲ့ … မေတာက္တစ္ေခါက္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ အားေပးၾကေနာ္.. ဟီး

အဲဒိေန႔က …

ေနာက္ေန႔ ေပးရမယ့္ အလုပ္အတြက္ က်ေနာ္ ေခါင္းရႈပ္ေနတယ္ဗ်ာ … ရံုးဆင္းခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကားေတြကလဲ အရမ္းၾကပ္ၿပီး ရႈပ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ လူရွင္းေလာက္မယ္ ထင္တဲ့အထိ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ၿပီးမွ လာတဲ့ ကားေပၚတက္လာလိုက္တယ္။ သိပ္ မထူးျခားပါဘူး။ ကားေပၚက ဆူညံရႈပ္ေထြးေနတဲ့ လူေတြၾကားထဲ က်ေနာ္ ေခါင္းေတြကိုက္လာတယ္။ အိပ္ထဲက MP3 player ကိုထုတ္၊ Linkinpark ရဲ့ သီခ်င္းကို အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ နားေထာင္ၿပီး ပါတ္၀န္းက်င္နဲ႔ စည္းျခားထားလိုက္တယ္။ ပံုမွန္ဆို ၾကည့္ျမင္တိုင္ဘက္ သြားမယ့္ ကားက လွည္းတန္းဒီဖက္ထိပ္မွာ သိပ္ၾကာၾကာရပ္ေလ့ မရွိဘူးေလ။ ဥခ်င္ရင္ ဟိုဖက္ ေစ်းဖက္မွာသာ ၾကာၾကာ ေစာင့္တက္တာ။ ခု ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ၾကာေနရတာလဲ ….

နားထဲက နားၾကပ္ကို ျဖဳတ္လိုက္တယ္။ ကားေပၚက လူေတြရဲ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာဆိုေနသံေတြၾကားမွာ ကားစပယ္ယာရဲ့ “ေျမနီကုန္း … ဆူးေလ … ေျမနီကုန္း … ဆူးေလ …” ဆိုတဲ့ အသံက က်ေနာ့ နားကို ေျပးေစာင့္တယ္။ ဟာ … ငါ ၿမိဳ႕ထဲသြားမွာမွ မဟုတ္တာ။ ကားမွားၿပီဟ !!

ဂမန္းကတန္း ကားေပၚက ေျပးဆင္း၊ ထပ္မမွားေအာင္ လွည္းတန္းေစ်းဖက္ကပဲ သြားစီးေတာ့မယ့္လို႔ ဆံုးျဖတ္၊ နားၾကပ္ျပန္တပ္ၿပီး ဦးထြန္းလင္းျခံလမ္းဖက္ ဦးတည္ လမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။

သူမ …

က်ေနာ့္ ေရွ႔မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ မွတ္မွတ္ရရပဲ။ အနီေရာင္ ဆြယ္တာေလး၀တ္ထားတယ္။ လက္စကေလးနဲ႔။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ 3 Quarter ေလးနဲ႔။ အနက္ေရာင္ Giodano ေက်ာပိုးအိပ္မွာ Avril Lavigne အ၀ိုင္းျပားေလးတစ္ခု ခ်ိတ္ထားတယ္။ လွည္းတန္းလို ေနရာမ်ိဳးမွာ သူမရဲ့ အလွက က်ေနာ့ကို ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္ေစခဲ့ပါဘူး။

သူလဲ ဦးထြန္းလင္း ျခံလမ္းဖက္ကို ေကြ႔၀င္သြားတယ္။

မိန္းခေလးတစ္ေယာက္အေနာက္က ေလွ်ာက္ေနရတာ စိတ္မသန္႔တာနဲ႔ ေက်ာ္တက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ေျခလွမ္းကို အရွိန္ျမွင့္လိုက္တယ္။

သူ႔ေျခလွမ္းေတြလည္း ပိုသြက္လာတယ္။ က်ေနာ္ ထက္ျမန္လိုက္တယ္။ သူမလဲ အရွိန္တင္လိုက္တယ္။ လူေတြၾကားထဲ တိုးေ၀ွ႔ရင္း။ အင္း .. ဒုကၡပဲ။

လွည္းတန္းေစ်းထဲ ေရာက္လာတယ္။

လမ္းေလွ်ာက္ၿပိဳင္ေနၾကသူ ႏွစ္ေယာက္…

ေကြ႔တစ္ခုေရာက္ေတာ့ ေရွ႕က လာေနသူေတြၾကားထဲ အတင္းတိုး၀င္ရင္း သူမကို ေက်ာ္တက္လိုက္တယ္။

(ဟားဟား … ဘယ္ရမလဲ .. ငါကြ.. )

ေဟာ .. ေရွ႔မွာ ၄၃ ကားေတာင္ အဆင္သင့္ ေရာက္ေနပါေရာလား ..

ကားေပၚတက္ၿပီး ေနရာယူလိုက္တယ္။ မွတ္တိုင္မေက်ာ္သြားရေအာင္ နားၾကပ္ကို တစ္ဖက္ ခြ်တ္လိုက္တယ္။

“ၾကည့္ျမင္တိုင္ … ညေစ်း … တစ္ေယာက္”

အလုပ္ကိစၥက ေခါင္းထဲျပန္ေရာက္လာတယ္။ အင္း … ဘယ္လို လုပ္ရပ…

က်ေနာ္

ကားစပယ္ယာ ရဲ႔ ညင္ညင္သာသာ တြန္းတိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေရွ႕ဖက္ကို ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားတယ္။

“ဘာလဲဟ”

ဒီေတာ့မွ ေဘးနားက မ်က္ေမွာင္က်ံ႔ေနတ့ဲေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိသြားတယ္။
ဟင္ … အနီေရာင္၊ ဆြယ္တာ၊ Giodano၊ Jean၊
အို … သူမပါလား။

“စိတ္ညစ္ပါတယ္ေနာ္ ” ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ ၾကည့္တယ္။
က်ေနာ္ ခပ္ယဲ့ယဲ့ေလးသာ ၿပံဳးျပလိုက္ႏိုင္တယ္။
“အင္း ဟုတ္တယ္”

သူမ ျပန္ၿပံဳးျပတယ္ …

…
…
…

Linkinpark သီခ်င္းသံေတြ တိတ္သြားတယ္။ ယိုင္ထိုးေနတဲ့ ကားက ညိမ္သြားတယ္။ ဆူညံေနတဲ့ ကားေပၚကလူေတြ မရွိေတာ့ဘူး။
က်ေနာ္ … ေလထဲေျမာက္ေနသလိုခံစားရတယ္ … ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္နဲ႔။

“အိုး …. လွလိုက္တဲ့ အၿပံဳးေလးပါလား”
…
…
“ညေစ်းပါလား? ညေစ်းပါလား? ေျပာေနတုန္း နားေထာင္ၾကေနာ္ … ေနာက္မွ လာေျပာရင္ ရပ္မေပးဘူး”
…
ဟင္ ျမန္လိုက္တာ …
ဆင္းရမွာလား …
ဆက္လိုက္သြားရမွာလား …
သူမ မ်ားတစ္မ်ိဳးထင္သြားမလား …
…
တံခါးေပါက္နားမွာ ရပ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ အျပံဳးေလးမ်ား ထပ္ျမင္ရဦးမလား …
…
အနီေရာင္၊ Giodano, Jean, Avril Lavigne…

ဘာျဖစ္လို႔…

ဘာျဖစ္လို႔…
ဘာျဖစ္လို႔…
ဘာျဖစ္လို႔…

(ဆက္ပါဦးမည္)

ေရာက္တက္ရာရာ ခရီးသြားမွတ္တမ္း အပိုင္းအစေလးမ်ား (၁) [ပုဂံ၊ ေညာင္ဦး]

ထူးထူးဆန္းဆန္း ကိစၥ တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ နက္ျဖန္ခါ က်ိဳက္ထီးရိုးကို ခရီးသြားမယ္ဆိုေတာ့ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း blog ေလးေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အရင္က သြားျဖစ္ခဲ့တဲ့

ဟိုးအရင္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ၈ လပိုင္းေလာက္က က်ေနာ္ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ မႏၱေလးတိုင္းက ခရိုင္ၿမိဳ႕ေတြအားလံုး နီးပါးကို သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္လဲျဖစ္ ေဒသံဒယ ဗဟုသုတလဲ ရရင္းေပါ့ေလ။ နဂိုထဲက က်ေနာ္က ခရီးသြားရတာကို အရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္။ အသက္ ၂၃ ႏွစ္မတိုင္ခင္အထိ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ ကလဲြရင္ ေရာက္ဖူးတဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ေတြက လက္တဖက္ေတာင္ မရွိပါဘူး။ အဲဒိ အလုပ္ေရာက္မွပဲ ခဏခဏ ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အၾကိမ္ေရအမ်ားဆံုးကေတာ့ IT Company ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေနျပည္ေတာ္ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီးပဲေပါ့။ တလကို အနဲဆံုး ၁ ေခါက္ေလာက္ကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

View Rolandito's map

Taken in (See more photos here

အဲ .. ခုဏက စကားကို ျပန္ဆက္ရရင္ က်ေနာ္ မန္းေလးတိုင္းကို ခရီးသြားရမယ္ဆိုေတာ့ စိတ္အလႈပ္ရွားဆံုးက ေညာင္ဦးခရိုင္ ပါလာတာပါပဲ။ ေညာင္ဦးေရာက္ရင္ ပုဂံကို ေရာက္ၿပီေပါ့။ က်ေနာ့ ဘ၀မွာ အသြားခ်င္ဆံုး ေနရာတစ္ခုေပါ့။ ျမန္မာမွန္ရင္ ပုဂံကို ေရာက္ဖူးရမယ္ ဆိုတဲ့ ဆိုစကားကလဲ ရွိတယ္မွတ္လား။ ဒီလုိနဲ႔ အခက္အခဲေတြ ၾကားထဲကပဲ ေညာင္ဦးကို ရထားတတန္၊ ကားတတန္နဲ႔ ေရာက္သြားေရာ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ေရာက္စ ၃ ရက္ေလာက္ကို အလုပ္ေတြပဲ ဖိလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ညဖက္မွသာ နီးနီးနားနား မွာ ရွိတဲ့ ေရႊစည္းခံု ဘုရားကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ အတူသြားတဲ့ ေၾကးတိုင္နဲ႔ ေျမစာရင္းဌာနက အရာရွိက စာေပကို အရမ္း ႏွံစပ္တာဗ်၊ သမိုင္းကိုလဲ ေသျခာေလ့လာတယ္၊ တစ္လမ္းလံုး သူ႔နဲ႔ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္တယ္။ ဗဟုသုတေတြလဲ အမ်ားၾကီးရခဲ့တာေပါ့။ ဘာသာတရားနဲ႔ ပါတ္သတ္လို႔လဲ ေသေသျခာျခာ စာေပအေထာက္အထားနဲ႔ ေျပာျပတတ္တယ္ေသးတယ္။ အလုပ္မွာတင္ ထူးခြ်န္ယံုမက ျပင္က ဗဟုသုတ နဲ႔ပါ အမ်ားၾကီးပည့္စံုတဲ့ ျမန္မာ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ပါပဲဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ ပထမဦးဆံုး ေရႊစည္းခံု ဘုရားကို သြားတဲ့လမ္းမွာ သူက ဘုရားရဲ့ ရာဇ၀င္ အၾကဥ္းကို ရွင္းျပတယ္။ ဘုရားကိုလဲ ေရာက္ေရာ ၾကည္ညိုလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္လည္မိတယ္ဗ်ာ။ ေရွးျမန္မာေတြရဲ့ ၾကီးက်ယ္ ခန္းနားမႈနဲ႔ အေသးစိတ္လြန္းတဲ့ ဗိသုကာ လက္ရာေတြကိုလဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေလ့လာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဘုရားေပၚကို တက္သြားတဲ့ ေလွခါးၾကီးကိုပါပဲ တကယ့္ ရႈမညီးဖြယ္ဆိုတာ ဒါကို ေျပာတာေနလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ ေလွခါးကို ေသျခာစိုက္ၾကည့္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲ မသိဘူး ေျခေထာက္ေတြေတာင္ က်င္လာတဲ့အထိပဲ။ စိတ္ထဲမွာလဲ အဲဒိေလွခါးၾကီးေပၚကို အေနာ္ရထာမင္းၾကီးက အေဆာင္အေယာင္ေတြနဲ႔ ၾကြခ်ီလာၿပီး ဘယ္လိုမ်ိဳးမ်ား လာရွိခိုးေလမလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္မိေနေသးတယ္။ (ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ဆိုရင္ေတာ့ flash back ေလးနဲ႔ ျပခ်င္ျပမွာေပါ့ဗ်ာ.. ဟီးဟီး)



ဘုရားရဲ့ ထီးေတာ္ကိုသာ ျမင္ရတယ္ဆိုတဲ့ ေရခြက္ေလာက္သာသာရွိတဲ့ ေက်ာက္ျပားေပၚက ေရအိုင္ေလးကိုလဲ ၾကည့္ခဲ့တယ္။ ဘုရားရဲ့ ထီးေတာ္ကို ေရအိုင္ေလးထဲကေနျမင္ရတာ က မွန္ရဲ့ သေဘာတရားပါပဲ။ က်ေနာ္ထင္တာေလ။ တျခားေနရာေတြလဲ ျမင္ေနရတာပဲဟာကို။ ေနာက္ ေနရာေရႊ႕ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေနရာမွန္သြားေတာ့မွ ေဟာ.. ေတြ႔လား ဘုရားထီးေတာ္ကို ျမင္ရတယ္။ အင္း ... ဒီေရအိုင္ေလးဟာ ဗိသုကာ လက္ရာသေဘာနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေရွးျမန္မာေတြ ဘုရားတည္တဲ့ အခါ ေလးဖက္ေလးတန္မွာ ဘုရားရဲ့ alignment ကိုခ်ိန္ညွိဖို႔ တိုင္ေတြစိုက္ေလ့ရွိတယ္တဲ့။ ခုေတြရတဲ့ က်င္းေနရာက အဲဒိတိုင္ေတြစိုက္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးေတြေပါ့။ အဲလို ေျမက်င္းမာမာေလးေတြကို ဘုရားတိုင္းလိုလိုမွာ ေတြ႔ရတတ္တယ္တဲ့။ ခုက်င္းကေတာ့ ဗဟိုေနရာေပါ့။ သူက ေျမတိုင္းသေဘာ သဘာ၀ ေတြကို ေသျခာရွင္းျပပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ ဘူး။ သူေျပာတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဗ် ေနာက္ေန႔ ပုဂံက ဘုရားေတြကို ေရာက္ေတာ့ ေသေသျခာျခာ လိုက္ရွာၾကည့္တာ ေတြ႔ရတယ္ဗ်။ အင္း ျမန္မာေတြရဲ့ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ကလဲ တယ္မ်ားတာကလား။ ဒီလို ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေတြကေန တကယ္ပဲ ရွိသလိုလို သမိုင္းမွာပါ ေရးသားရတဲ့အထိ ျဖစ္လာတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ( အဓိကကေတာ့ နတ္နဲ႔ ပါတ္သတ္တာေတြေပါ့.. က်ေနာ္က ေသျခာသိတာလဲ မဟုတ္ေတာ့ ျပန္မရွင္းႏိုင္မွာနဲ႔ အတူ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး ဟီးဟီး)


ဆက္ရန္... တူဘီကိုတင္ညႊန္႔
ဒီေနရာမွာပဲ တိုးလို႔တန္းလန္းေလး ရပ္ထားပါရေစဗ်ာ .. နက္ျဖန္ခရီးသြားဖို႔ ျပင္ရဆင္ရဦးမွာမို႔ပါ။ ခြင့္လႊတ္ၾကပါေနာ္။ ျပန္လာမွ က်ိဳက္ထီးရိုးခရီးစဥ္အေၾကာင္းေလး ေျပာရင္းနဲ႔ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။

ေမာ္စကိုက ကမာၻ႔အၾကီးဆံုးျဖစ္လာမယ့္ အေဆာက္အဦး Crystal Island

လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ၾကီးတိုးတက္လာေနတဲ့ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕ ေကာင္းကင္ယံမွာ ေငးေမာၾကည့္စရာ အေဆာက္အအံုၾကီးတစ္ခု ကို မၾကာခင္ျမင္ေတြရဖို႔ ရွိေနပါတယ္။ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးခဲ့ရင္ အမာၻ႔အၾကီးဆံုးျဖစ္လာမယ့္ ဒီ Crystal Island လို႔ေခၚတဲ့ အေဆာက္အဦးၾကီးဟာ 27 မီလီယံ ကုဗေပ ရွိၿပီး ေဒၚလာ ၄ ဘီလီယမ္ေလာက္ကုန္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ၅ ႏွစ္အတြင္းမွာ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ ရာထားၿပီး “city within a building” အေဆာက္အအံုထဲက ၿမိဳ႕လို႔လဲေခၚပါတယ္။

ဒီ project ရဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကလဲ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းလွပါတယ္ - ၾကမ္းျပင္အက်ယ္အ၀န္းဟာ ၀ါရွင္တန္မွာရွိတဲ့ ပန္ဒါဂြန္စစ္ဌာနခ်ဳပ္ရဲ့ ေလးဆရွိပါတယ္။ ေပေပါင္း ၁၅၀၀ ရွိမယ့္ ဒီအေဆာင္အဦးမွာ အိမ္ခန္းေပါင္း ၉၀၀၊ ဟိုတယ္အခန္းေပါင္း ၃၀၀၀၊ ေက်ာင္းသားေပါင္း ၅၀၀ ေလာက္ဆံ့မယ့္ ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းတခု၊ ရုပ္ရွင္ရံုေတြ၊ ျပဇာတ္ရံုတစ္ခု၊ အားကစားရံု တစ္ခုနဲ႔ က်န္တာေတြလဲ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးသတဲ့။ ေနာက္ၿပီး လာလည္တဲ့လူေတြအတြက္ ကားေပါင္း ၁၆၅၀၀ ရပ္နားႏိုင္မယ့္ ေျမေအာက္ ကားပါကင္တစ္ခုလဲ ပါရွိဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ crystal island ကိုလာလည္တဲ့လူေတြ ေမာ္စကိုၿမိဳကို ေပေပါင္း ၉၈၀ ျမင့္တဲ့ ေမွ်ာ္စင္ေပၚကေနလဲ ၾကည့္ရႈႏိုင္မွာပါ။

က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပဲ ကမာၻ႔အၾကီးဆံုုး ျဖစ္လာေတာ့မယ့္ ဒီအေဆာင္အအံုၾကီးမွာ သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈရွိတဲ့ ဒီဇိုင္းေတြနဲ႔ တည္ေဆာင္မွာပါ။ အျပင္ဘက္မွာ ေနေရာင္ျခည္စြမ္းအင္ကို ရယူႏိုင္ဖို႔ solar ျပားေတြတပ္ဆင္ထားမွာ ျဖစ္ၿပီး တာ၀ါၾကီးတစ္ခုလံုးကို မီးေပးႏိုင္ဖို႔ ေလအားကေန လွ်ပ္စစ္ထုတ္ယူဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေဆာက္အဦးၾကီးမွာတပ္ဆင္ထားတဲ့ တံခါးရြက္ေတြကေန လတ္ဆတ္တ့ဲ သဘာ၀ေလေတြကို အေဆာင္အဦး အတြင္းပိုင္းအထိ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔အညီ ရယူမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေႏြးေထြးေစဖို႔ တံခါးရြက္ေတြကို ပိတ္မွာျဖစ္ၿပီး၊ ေႏြရာသီမွာေတာ့ သဘာ၀ေလေတြရရိွေစဖို႔ ဖြင့္ထားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စြမ္းအင္စီမံခန္႔ခြဲမႈကလဲ အေရးပါလွပါတယ္။ ျပန္လည္အသံုးခ်ႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္ ထုတ္လုပ္တဲ့စက္ၾကီးေတြနဲ႔ ကာဗြန္ထုတ္လုပ္မႈနည္းတဲ့ စက္ၾကီးေတြလဲ အမ်ားအျပားပါရွိဦးမွာပါ။

David Beckham Temple, Thailand

အင္း .. ယိုးဒယားေတြကေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ လုပ္လိုက္ျပန္ၿပီ၊ လုပ္သင့္လား မလုပ္သင့္လားမစဥ္းစားၾကဘူးလားမသိဘူး။ ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားတယ္ဗ်ာ။ ယိုးဒယားက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ခုရဲ့ ပုလင္မွာ ဘက္ခမ္းပံုကို တျခား ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္လာ ပံုေတြနဲ႔ တြဲၿပီး ထည့္ထားသဗ်ာ။ အံမယ္ .. ဘက္ခမ္းက England အသင္းအက်ီေတာင္၀တ္လို႔။ ဆံပင္ပံုကလဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ 98 ကမာၻ႕ဖလားပြဲတုန္းကပံုနဲ႔ေလ။ (ပံုတြင္ရႈ)။ David Beckham Temple လို႔ ေတာင္ အမည္တြင္သဗ်ာ။

ဒီရုပ္ထုကို ယိုးဒယား ပန္းပုဆရာ Thongruang Haemhod က 1998 ကမာၻဖလား တုန္းက ထုလုပ္ထားသတဲ့။ BBC News ရဲ့ ေျပာျပခ်က္အရေတာ့ ေဘာလံုးအားကစားဟာ ကိုးကြယ္မႈအသစ္တစ္ခု ျဖစ္လာေနၿပီျဖစ္လို႔ ဒီလို ထုလုပ္ခ်င္တာပါတဲ့၊ ဘုရား ေဂါပကအဖြဲ႔ကလဲ ခြင့္ျပဳပါတယ္ လို႔ ပန္းပုဆရာက ေျပာသတဲ့။

ဗုဒၶဘာသာ ရႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိဘူး။ စိတ္ညစ္သြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ကဲ ဘက္ခမ္း ဘုရားကို သြားလည္လိုက္ၾကပါဦး။ ေသျခာဖတ္ခ်င္ရင္

အ၀င္၀

David Beckham statue in garuda pose

David Beckham - the golden boy

David Beckham - close up

ႏွစ္သစ္ ဆုေတာင္း

မဂၤလာ ႏွစ္သစ္ပါခင္ဗ်ာ ....

၂၀၀၈ လို႔ ဒီေန႔မွာ ပထမဦးဆံုး တရား၀င္ စေရးလို႔ရဘီေပါ့။ ခုတေလာ အလုပ္ေတြရႈပ္၊ အရႈပ္ေတြလုပ္ေနတာနဲ႔ post ေတြ ေကာင္းေကာင္း မတင္ျဖစ္ဖူး။ cbox မွာ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ စကားေလးေတြေတာင္ ပံုမွန္ျပန္မဖတ္ျဖစ္ဖူးေလ။ ဒီႏွစ္သစ္မွာေတာ့ ေသျခာ ပံုမွန္ေရးဖို႔ၾကိုးစားပမယ္။

company အေနနဲ႔ကလဲ ႏွစ္သစ္မွာ ပံုစံအသစ္ေလးေတြ၊ product အသစ္ေတြ၊ service အသစ္ေတြေပးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ လက္ရွိေပးေနတဲ့ service ေတြကိုလဲ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျပဳျပင္ဖာေထးၿပီး ဒီထက္ပိုေကာင္းတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေတြ ေပးႏိုင္ေအာင္ အားသစ္ေလာင္းၿပီး ၾကိဳးစားေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အားသစ္ေလာင္းတဲ့ အေနနဲ႔

လာမယ့္ ၃ ရက္ေန႔ ညေန ကစလို႔ ၄-၅ ႏွစ္ရက္ က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားဖူး သြားၾကမွာပါ။ လူ အားလံုးေပါင္း ၁၅-၁၆ ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္။ ေပ်ာ္စရာၾကီးျဖစ္မွာပဲဗ်။ ရံုးရဲ့ ပထမဦးဆံုး trip လဲျဖစ္တယ္ေလ။ ခု သြားရမယ့္ ရက္ကလဲ နီးေနဘီ ဆိုေတာ့ ၀ယ္စရာရွိတာ၀ယ္၊ ျပင္စရာရွိတာျပင္ နဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းေနပါၿပီ။ ၃ ရက္ေန႔ ညဖက္ ကားစီးသြားပီး .. မနက္ေစာေစာ ကစလို႔ ေတာင္ေျခ၊ ကင္မြန္း စခန္းကေန လမ္းေလွ်ာက္တက္ၾကမွာေလ။ အပန္းေျဖ သြားတာကလဲ ပင္ပန္းလိုက္တာလို႔ေတာ့ မေျပာနဲ႔။ အဲဒီလို ညီညီညာညာနဲ႔ တစုတေ၀းထဲ သြားရတာ စည္းလံုးမႈကို ပိုရေစတယ္မလား။ (မိန္းခေလးတခ်ိဳ႕ဆို ဒီဇင္ဘာ လဆန္းထဲက ေတာင္တက္ဖို႔ ေစာေစာထ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တဲ့လူနဲ႔၊ အေျပးေလ့က်င့္တဲ့လူနဲ႔ဗ်။) ေတာင္ေပၚေရာက္ရင္လဲ သြားလို႔ရတဲ့ေနရာမွန္သမွ် သြားဖို႔ရွိတယ္၊ ဥပမာ - ေရတံခြန္တို႔၊ ေက်ာက္ထပ္ၾကီးတို႔ထိေပါ့။ ျပန္လာမွပဲ ပံုေတြျပေတာ့မယ္ဗ်ာ .. ေနာ္။

ကဲ.. ႏွစ္သစ္အတြက္ post အသစ္ေလးကေတာ့ျဖင့္ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္လိုက္ပါရေစေနာ္..