Typing Skills ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာ online မွာ ယွဥ္ၿပိဳင္စစ္ေဆးႏိုင္မယ့္ TypeRacer

ပံုစံကေတာ့ သာမာန္ typing ဂိမ္းေတြလိုပါပဲ၊ စာကို မွန္မွန္နဲ႔ ျမန္ျမန္ရိုက္ႏိုင္ရင္ ကုိယ့္ကားေလးက ျမန္ျမန္ေရွ႕ေရာက္ပီး ပန္း၀င္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ ထူးျခားတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ တစ္ကမာၻလံုးက user ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ စမ္းၾကည့္တာေတာ့ မဆိုးဘူးဗ်။ ၄ ပြဲကစား ၃ ပြဲ ပထမရၿပီး ၁ ပြဲ ဒုတိယရတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ wpm (word per minute) နီးစပ္တဲ့လူေတြကို ခ်ေပးတယ္ထင္တယ္။

ရိုက္ရတဲ့စာလံုးကို ၾကီးၾကီးျမင္ရၿပီး၊ တကယ့္အျပင္ကလူေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ရတာဆိုေတာ့ ပိုၿပီးရင္ခုန္စရာေကာင္းပါတယ္။

typing speed ေႏွးေနလို႔ ေလ့က်င့္သူေတြအတြက္ ဒါမွမဟုတ္၊ အင္တာနက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း ျပင္းလို႔ျဖစ္ျဖစ္ အေပ်ာ္ေလးေလာက္ေတာ့ ၀င္ေဆာ့ၾကည့္သင့္လွပါတယ္လို႔ ညႊန္းလိုက္ပါရေစ။

လြန္လြန္ၾကဴးၾကဴး ရြာသြန္းျဖိဳး ... ဟိုတေန႔က သၾကၤန္မိုး

:P ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ မိုးေ၀ Gtalk မွာတင္တဲ့စသားေလး ခုိက္လို႔ ခိုးလိုက္တယ္ (နဲနဲေလးျပန္ျပင္ထားတယ္)
သၾကၤန္မိုးေတြ စရြာတဲ့ေန႔က ရိုက္ထားတာပါ။ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ေပါ့။ ေကာင္းလိုက္တဲ့မိုးဗ်ာ ...

ခုမွပဲတင္ျဖစ္ေတာ့တယ္ .. ရႈစားၾကပါဦး


ဒီပံုက အင္းစိန္လမ္းဖက္ကို ရံုး၀ရံတာေပၚကေန ျမင္ရတာပါ။



ရံုးေပၚကေန ျပည္လမ္းဖက္ကို လွမ္းျမင္ေနရတာေလ .. အဲဒိေန႔က ေႏြရာသီဖက္ရွင္နဲ႔ ပ်ိဳပ်ိဳေမတို႔ ေရစိုစိုမွာ .. အဟမ္း (ဆက္မေရးတတ္ေတာ့ဘူး :P)


ဒီပံုကေတာ့ လွည္းတန္းမီီးပြိဳင့္ဖက္ကို ေနာက္ေဖးကေနျမင္ရတဲ့ပံုပါ



ေဟာ .. မိုးနဲနဲစဲသြားဘီ .. ေနပြင့္လာေတာ့မယ္



ေနျပန္ပြင့္လာဘီ ..



Credit : ပံုေတြကို မိုးေ၀နဲ႔ က်ေနာ္ရိုက္ထားတာပါ

မဂၤလာဘယ္ေတာ့ ေဆာင္မွာလဲ ?

• မဂၤလာဘယ္ေတာ့ ေဆာင္မွာလဲ ?
• ဘယ္ေတာ့ စားရမွာလဲ ?
• လူပ်ိဳၾကီးပဲလုပ္ေတာ့မွာလား ?
• မိန္းမယူေတာ့ေလ၊ အသက္ကျဖင့္ ၾကီးလွဘီ
• ဒီအသက္အရြယ္ထိ မစြံေသးဘူးလားကြာ ..
  
• စသည္ .. စသည္ ျဖင့္

ခုတေလာ အသက္ေလးနဲနဲရလာေတာ့ ခဏခဏ အေမးခံလာရတယ္။ ကုိယ္ငယ္ငယ္ကလဲ အကိုၾကီး၊ အမၾကီးေတြကို အဲလိုပဲ စခဲ့ဖူးတာပါပဲ။ သူတို႔ဘယ္လိုျပန္ေျဖလဲ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ...

က်ေနာ္ ဘယ္လိုျပန္ေျဖမလဲ ...

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ .. မဂၤလာေဆာင္တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ခုခ်ိန္ထိ က်ေနာ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုလို႔ကို မထင္ေသးတာပါပဲ။ ခုအသက္ ၂၆ ျပည့္ထားတယ္၊ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ၂၅ ေလာက္မွာ မိန္းမယူမယ္လို႔၊ အသက္ၾကီးလာေလ ကန္႔သက္ခ်က္ေတြက ေနာက္ဆုတ္လာေလပါပဲ။ ခုေတာ့ အသက္ ၃၀ မေက်ာ္ေစရဘူးလို႔ မွန္းထားတယ္။

ဟာဟ .. ခုထိေတာ့ ကိုယ့္ကို ယူမယ့္လူဘယ္သူမွ မရွိေသးတာကလဲ ျပႆနာတစ္ခုေပါ့။

struggle လုပ္ေနရတာနဲ႔ပဲ၊ အခ်စ္ဆိုတာကိုက်ေနာ္ ဦးစားမေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။
အလုပ္ကို ဦးစားေပးလြန္းခဲ့လို႔လဲ၊ လိုက္ခဲ့သမွ်မိန္းခေလးေတြ ျပန္ၾကိဳက္ခ်င္ရင္ေတာင္ ျပန္မၾကိဳက္ခဲ့ၾကတာျဖစ္မယ္။ ခြီးခြီး

ဒါေပမယ့္ .. က်ေနာ္ကေတာ့ ေနာင္တမရပါဘူး။ လုပ္ေနဦးမွာပါပဲ။ ေနရာတစ္ခု မရေသးခင္ထိ၊ ေနပူထဲမွာ ရွိေနေသးသ၍၊ က်ေနာ့ရဲ႕ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္က ေနရိပ္တဲ့ေနရာ တစ္ခုခုကို ရဖို႔ပါပဲ။ က်ေနာ့ အယူအဆမွားခ်င္မွားေနလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ အေျခအေနက အဲဒိအတိုင္းပဲ။

ေနပူထဲမွာ ရွိေနလို႔ ကိုယ့္ကို ခ်စ္မယ့္၊ ၾကင္နာမယ့္၊ ထီးကေလးေဆာင္းေပးမယ့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ မရတာလဲ က်ေနာ့္ကံလို႔ပဲ ေျပာမလား၊ "you deserve it!" လို႔ပဲ ေျပာၾကမလား ... မသိဘူးဗ်ာ ...

ဒီေတာ့ ေနပူထဲက က်ေနာ့္ကို သက္သာေစတာက အရမ္းေကာင္းၾကတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ဖက္က အျမဲရွိတဲ့ အေမအပါအ၀င္ က်ေနာ့ မိသားစုပါပဲ။

အဲ ... ေျပာရင္းနဲ႔ ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္လဲ မသိေတာ့ပါဘူး ..
ဒါပါပဲ .. ေျပာခ်င္တာက က်ေနာ္ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ အစီအစဥ္ လံုး၀ မရွိေသးဘူး.. (ဟာဟ ပိုင္သကြာ)

--------------

ဒီ ပို႔စ္ေရးဖို႔ ျဖစ္လာတာက ခုတေလာ သၾကၤန္မွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ေလွ်ာက္လည္မွာေပါ့တို႔၊ မဂၤလာမေဆာင္ေသးဘူးလားတို႔ အေမးခံေနရတာနဲ႔ အတူ .. မေန႔ ညေနက ၾကားခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္ေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာသတင္း ေတြက တြန္းအားေပးခဲ့တာေပါ့။ (သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ၂ တန္းေလာက္ထဲက တူတူေက်ာင္းတက္လာၾကတဲ့ ျပင္ဦးလြင္က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေလးေတြပါ၊ ႏွစ္ေယာက္လံုး အျပင္မွာ ဟိုလုိလုိဒီလိုလိုနဲ႔ ကိုယ္စီ ရွိခဲ့ၾကေပမယ့္၊ နီးနီးနားနားမွာ ရွိေနၾကၿပီး ဆိုးတိုင္ပင္ ေကာင္းတိုင္ပင္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ခုလို အေၾကာင္းပါၾကတာပါ။ မဂၤလာရွိလိုက္တဲ့ သတင္းေလးဗ်ာ။ ပြဲကို သြားႏိုင္မွာ မဟုတ္ေပမယ့္။ ဖုန္းဆက္ၿပီးေတာ့ ေကာင္းခ်ီးေပးလိုက္ဦးမယ္။ :D)

ငယ္ငယ္က အမွတ္ရစရာမ်ား (၁)

မိုးေ၀က ငယ္စဥ္ဘ၀ ေရးေနေတာ့ ကိုယ့္ငယ့္စဥ္ဘ၀အေၾကာင္းကိုလဲ ေရးခ်င္လာတယ္ေလ ... ဟဲဟဲ

----------------

က်ေနာ့ကို ေမြးတာက မိုးေ၀န႔ဲ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ ... တနသၤာရီတိုင္းထဲမွာပါ ..
အတိက်ေျပာရလို႔ ရွိရင္ေတာ့ ...
တနသၤာရီတိုင္း၊ တနသၤာရီၿမိဳ႕၊ တကူေက်းရြာ မည္ပါတယ္။

တနသၤာရီၿမိဳ႕နားမွာ တနသၤရီျမစ္ထဲကို စီးဆင္းတဲ့ ေခ်ာင္းၾကီး တစ္ခုရွိတယ္ .. အဲဒိ ေခ်ာင္းေဘးနားက ရြာၾကီးတရြာေပါ့ ...
ေခ်ာင္း ဟိုဖက္ျခမ္း၊ ဒီဖက္ျခမ္း ရြာတစ္ရြာထဲေပမယ့္ .. အေခၚအေ၀ၚေတာ့ ကြဲၾကတယ္ .. ႏွစ္ဖက္လံုးကို တကူလို႔ ေခၚၾကေပမယ့္ .. ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြရွိတဲ့ ကမ္းဖက္ကိုေတာ့ "တိုက္ကမ္း" လို႔ေခၚၾကတယ္ .. ဘာလို႔လဲေတာ့ မသိဘူး ..

တနသၤာရီၿမဳိ႕ၿပီးရင္ အနီးအနားမွာ တကူရြာကအၾကီးဆံုးပါ .. ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္း၊ ရဲစခန္း ရွိၿပီး၊ စီးပြားေရးလဲ အဆင္ေျပၾကတယ္။ ပညာတတ္ေတြလဲ အမ်ားအျပားထြက္တဲ့ ရြာဆိုရင္လဲ မမွားပါဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ၊ ဆရာမေတြ၊ ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ၾကီးေတြကလဲ တကူကမ်ားပါတယ္။ (ခု ေ၀ဒီဖိနပ္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္ မေ၀ဒီဆိုရင္လဲ တကူ ကပါ)။ တရြာလံုး ေဆြမ်ိဳးမကင္းၾကသလို စည္းလံုၿပီး၊ ရိုင္းပင္းၾကတဲ့ ခ်စ္စရာ့ရြာၾကီးတစ္ခုပါပဲ။ အလယ္မွာ ၾကည္လင္တဲ့ ေခ်ာင္းၾကီးတစ္ခုစီးဆင္းေနပါတယ္။ ဗယ္ဖက္မွာရွိတဲ့ တိုက္ကမ္းဖက္မွာ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပါမ်ားၿပီး ရြာရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းလဲ ရွိပါတယ္။ ညာဖက္က ရြာမွာေတာ့ ကမ္းစမ္မွာ သဲေသာင္ျပင္အရွည္ၾကီးနဲ႔ အရမ္းလွပါတယ္။ ကိုက္ကမ္းက ၿမိဳ႕ ေသးေသးေလးနဲ႔ တူၿပီးေတာ့ .. ဒီဖက္ကေတာ့ ရြာၾကီးတစ္ရြာနဲ႔ တူပါတယ္။ အရင္က စက္ေလွေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ေတြနဲ႔ စည္ကားေပမယ့္ .. ခုေတာ့ ကားလမ္းလဲ ေပါက္ပီးဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။

အေမက အဲဒိရြာသူပါ။ အဲဒိအခါက အလယ္တန္းျပဆရာမေလးေပါ့။ အေမတို႔အိမ္က တိုက္ကမ္းမဟုတ္တဲ့ တကူဘက္မွာ ရွိပါတယ္။ ကြမ္းသီးျခံၾကီးေတြနဲ႔ေပါ့။ အေဖက ျမန္မာ့သတၱဳတြင္းက အင္ဂ်င္နီယာေလး၊ အဲဒိရြာမွာ တာ၀န္သြားက်ရင္း .. ညားက်ေလသတည္းေပါ့ဗ်ာ။ (အေဖ မိန္းမရေတာ့ ၂၄ ႏွစ္တဲ့.. ဟင့္ က်ေနာ္ခု ၂၆ ရွိၿပီ .. ျဗဲ ..)

ေျပာခ်င္တာက ... တိုက္ပြဲတစ္ခုအေၾကာင္းပါ ...
ေျပာရလို႔ရွိရင္ ၂၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုေပါ့ ...

က်ေနာ့ကို ေမြးတာက ေတာင္သူလယ္သမားေန႔မွာပါ .. တုိက္ပြဲျဖစ္တာက တပ္မေတာ္ေန႔မွာပါ .. ဗဟိုျပဳတာက က်ေနာ္တို႔ အိမ္ပါ။ ဘယ္သူေတြလဲ ဆိုေတာ့ ရဲရယ္၊ စစ္တပ္ရယ္က တစ္ဖက္၊ ကရင္သူပုန္ေတြက တဖက္ေပါ့။

ျဖစ္စဥ္က ဒီလိုပါ ... (မႈခင္းဂ်ာနယ္မွာ ေရးသလိုမ်ားျဖစ္ေနသလားပဲ :P)

ရြာမွာ ရဲစခန္းတစ္ခုရွိပါတယ္။ အားကိုးေလာက္စရာ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ ၃ ေယာက္ၾကီးမ်ားေတာင္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္က မၾကာခဏ ကင္းလွည့္လာလာတတ္ေတာ့ သိပ္ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ တပ္ၾကပ္ၾကီးက ရာထူးအၾကီးဆံုးေပါ့။ အဲဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ကရင္တပ္ဖြဲ႔ေတြက ရြာကို ၀င္သိမ္းတာပါ။

ရြာမွာ "ဒီည ထူးျခားတယ္" ဆိုတဲ့စကားရွိပါတယ္။ ကရင္သူပုန္တပ္ေတြထဲမွာ ရြာထဲက ရြာသားေတြလဲ ရိွတတ္ေတာ့။ တိုက္ပြဲရွိတယ္ဆိုရင္ သတင္းၾကိဳရတတ္ပါတယ္။ အဲဒိည မတိုင္ခင္ထဲက "ထူးျခားတယ္" ဆိုတဲ့စကားေတြ ျပန္႔ေနခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ... ၾကာလာေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိသိပ္မထားမိၾကဘူးေပါ့။ ညေနပိုင္းမွာ သတင္းလာေပးတဲ့ လူကို အေမကေတာင္မွ "အို အမကလဲ ခဏခဏပဲ ထူးျခားေနေတာ့တာပဲ ဟုတ္တာလဲ မဟုတ္" လို႔ျပန္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒိညက တကယ့္ကို ထူးျခားခဲ့တာပဲေပါ့။

က်ေနာ္တို႔အိမ္က ရြာရဲ့ ထိပ္ပိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ ကုန္းလဲ ျမင့္ပါတယ္။ ေခ်ာင္းကမ္းနားမကို ေမးတင္ထားတဲ့ ဒီဇိုင္းေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာအိမ္ေလးပါ။ အေဖကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းဆြဲၿပီး အဖိုးဦးစီးၿပီး ေဆာက္ထားတာပါ။ အိမ္ကေနၾကည့္ရင္ ရြာရဲ႔ ဆိပ္ကမ္းကို လွမ္းျမင္ေနရသလို ေခ်ာင္းတစ္ခုလံုးကိုလဲ ျမင္ေနရပါတယ္။ အိမ္ရဲ့ ေဘးမွာေတာ့ ႏွစ္ထပ္ တန္းယားပံုစံအိမ္တစ္လံုး ရွိပါတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာ ဂိုေထာင္ျဖစ္ၿပီး၊ အေပၚမွာ ဧည့္သည္ေတြလာတဲ့ အခါ တည္းခိုလို႔ရတာပါ့။ အိမ္ ရဲ့ ေရွ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ရဲစခန္းရွိပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုရင္ အမႈျဖစ္တဲ့ ပါတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေလာက္ပါၿပီ။ :D

အဲဒိညေနက အေဖမရွိပါဘူး။ ျမိတ္ကို သြားပါတယ္။ အေမ့ေမာင္ေလးက လာေစာင့္အိပ္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္က ရက္ပိုင္းေလးပဲ ရွိေသးတာေပါ့။ ည ၇ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အေဖျပန္လာပါတယ္။ မိုးခ်ဳပ္ေနေတာ့ စက္ေလွကို ရြာရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းမွာ မကပ္ေတာ့ပဲ အိမ္က ဆိပ္ကမ္းမွာပဲ ကပ္လိုက္ၿပီး ကမ္းပါးလမ္းေလးကေနပဲ အိမ္ကိုလာခဲ့ၾကပါတယ္။ (ဒါေၾကာင့္လဲ ရြာက စစ္တပ္ေရာက္ေနတာ မသိလို႔ သူပုန္ကို သတင္းမေပးလိုက္ႏိုင္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) အေဖက တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး ခဲမိုင္းသြားတူးစရာရွိလို႔ လံုျခံဳေရးအတြက္ ျမိတ္တပ္ကေန တပ္စိတ္တစ္စိတ္ပါ ေခၚလာတာပါ။ ဦးေလး (အေမ့ေမာင္ေလး)လဲ ဟိုဖက္ကမ္းကို ျပန္သြားပါတယ္)

ထံုးစံအတိုင္း စစ္သားေတြကို အိမ္က ထမင္းခ်က္က အေကာင္းစားခ်က္ျပဳတ္ေကြ်း၊ အေဖကလဲ ရွိတဲ့ အရက္ပုလင္းေတြ ထုတ္တိုက္ေပါ့။ ၁၀ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အားလံုးနီးပါးလဲ ေရခ်ိန္ကိုက္ေနၾကၿပီး၊ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ျငိမ္ေနၾကၿပီေပါ့။ က်ေနာ္ကလဲ ညစ္တယ္ဆိုပဲ။ ခ်ီထားၿပီး သိပ္မွအိပ္တယ္တဲ့။ ေအာက္ျပန္ခ်လိုက္တာနဲ႔ တအဲ့အဲ့နဲ႔ ျပန္ႏိုးလာျပန္ေရာတဲ့။ တစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္လဲ အိပ္ေပ်ာ္သြား၊ အေမလဲ ပင္ပန္းၿပီး အိပ္ခ်င္လာတာနဲ႔ ေခါင္းအံုးေပၚေခါင္းအခ် ...

"၀ုန္း ....."

ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ အိမ္ၾကီး တစ္ခုလံုး တုန္ခါသြားပါေတာ့တယ္။ လားလား .. သူပုန္ေတြပစ္လိုက္တဲ့ အေျမွာက္ဆံက အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားက ကြက္လပ္ေလးထဲ က်တာပါလား.. အိမ္နံရံတစ္ခုလံုးလဲ ဇကာေပါက္ျဖစ္သြားတယ္။ နားေတြအူၿပီးဘာမွမၾကားရေတာ့ဘူး။ ခဏေန အသံေတြလဲ ျပန္ၾကားရေရာ။ ျပတင္းေပါက္ေတြမွာ ရွိတဲ့ ဘိတ္လိုေတာ့ "ဗ်ိဳင္းလည္" လို႔ေခၚတဲ့ တံခါးခ်ိတ္ေတြနံရံနဲ႔ ရိုက္ေနတဲ့အသံပဲၾကားရတယ္တဲ့။ က်ေနာ္ကလဲ ျဗဲ.. ဆိုၿပီး ႏိုးလာမွာေပါ့ေနာ္။

အဲဒိကစၿပီး တိုက္ပြဲစျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။

ရန္သူအင္အား ၃ - ၄ ေယာက္လို႔မွန္းၿပီးအပိုင္နဲ႔လာတဲ့ သူပုန္တပ္ဖြဲ႔လဲ ျပသြားတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မူးေနၾကဘီျဖစ္တဲ့ စစ္သားေတြလဲ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္တာနဲ႔ သိပ္ၿပီး ထိေရာက္လွတဲ့ပြဲေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ဘူးေပါ့။ (မိုးလင္းေတာ့ မူးမူးနဲ႔ ရမ္းသန္းပစ္ထားလို႔ ေက်မြေနတဲ့ အိမ္ေဘးက သစ္ပင္ၾကီးကိုေတြ႔ၾကရသတဲ့ အဟတ္ဟတ္) ရန္သူေတြက ရြာရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းမွာ ေလွကပ္ၿပီးတက္လာတာပါ။ ဒီေတာ့ ဆိပ္ကမ္းကို ျမင္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႔အိ္မ္ ေနရာက ပစ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ျပည့္သူစစ္အကူအညီနဲ႔ပဲ တိုက္ပြဲက အသက္ဆက္ရေတာ့တာ။ ညေမွာင္ေမွာင္ မိုးရြာရြာမွာ ျဖစ္ၾကတဲ့ တိုက္ပြဲပါ။ အေမတို႔လဲ အိမ္ေအာက္က ကတုတ္က်င္းထဲ ျပားျပား၀ပ္ေပါ့။ (အဲဒိအရပ္မွာ အဲဒိအခ်ိန္က တိုက္ပြဲခဏခဏျဖစ္တတ္ေတာ့ အိမ္တိုင္းမွာ ကတုတ္က်င္းရွိပါတယ္။ ခဏၾကာလို႔ တိုက္ပြဲက နဲနဲစဲသြားေတာ့ အေဖက အေမ့လက္ကိုတစ္ဖက္ကဆြဲ၊ ရင္ခြင္ထဲမွာ က်ေနာ့ကို ခ်ီၿပီး .. မက္ေစာက္ေစာက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးကေန အိမ္ရဲ႕ ေလွဆိပ္ကို ဆင္းေျပးပါတယ္။ ဒါကိုျမင္တဲ့ သူပုန္ေတြကလဲ လိုက္ပစ္ပါတယ္။ ဒီတိုင္းဆင္းရင္ေတာင္ ဖင္တရြတ္ဆြဲၿပီးဆင္းရေလာက္ေအာက္ မတ္တဲ့ ကမ္းပါးကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဇာနဲ႔ ဆင္းေျပးလာၾကတာ ေအာက္ကို ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ကမ္းနားေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ ေရတိုက္စားလုိ႔ ပဲ့က်သြားတဲ့ ေျမၾကီး ေပါက္ၾကီးထဲကို တိုးေ၀ွ႔၀င္ေျပးၾကတာေပါ့။ အဲဒိမွာ ေရွ႕က ေရထဲကို က်ည္ေတြ တရႊီးရႊီးနဲ႔ က်လာတာျမင္ေနရတယ္တဲ့။ ေသြးႏုသားႏု အေမ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္လိမ့္မယ္ဆိုတာ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားရဲပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ တိုက္ပြဲက ျဖစ္လာလိုက္တာ ... ည ၂ နာရီထိုးေလာက္မွာ မိုးေလးကလဲ နဲနဲစဲလာ .. လူေတြလဲ ပင္ပန္း၊ က်ည္ေတြလဲ ကုန္တဲ့လူကုန္ ျဖစ္လာဘီေပါ့။ နာရိ၀က္ေလာက္ထိ တိုက္ပြဲက ရပ္ေနေတာ့ .. လူေတြက တိုက္ပြဲၿပီးၿပီထင္ၿပီး ျပဴတစ္ျပဴတစ္ေပါ့။ အဲဒိမွာ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ ရွိေနတဲ့ အဖြားက တိုက္ပြဲထဲေရာက္ေနတဲ့ သူ႔သမီး၊ ေျမးဦးေလးနဲ႔ သားမက္တို႔အတြက္ ေလွတစ္စင္းနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။

ေလွေပၚတက္ .. ဟိုဖက္ကမ္းကို ေျဖးေျဖးေလးေလွာ္သြား .....
ခဏခ်င္းမွာပဲ ကံဆိုးတာပဲလားမသိ ..
လေရာင္က လင္းလာပါေလေရာ ...
ေခ်ာင္းအလယ္မွာ ထင္းထင္းၾကီး ျဖစ္ၿပီေပါ့ ..
အသက္ကိုေအာင့္ ေလွကိုေလွာ္ေနၾက ...

အဲဒိအခ်ိန္ေလးမွာပဲ ... ေဖာင္းေဖာင္းေဖာင္းေဖာင္း ... ဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရတယ္။

က်ည္ကို တစ္ခ်က္အဆံုးထိဆြဲတာပါ။ (CounterStrike ထဲမွာ ဆြဲသလိုေပါ့ က်ည္ ၁၀ ေတာင့္ေလာက္ေတာ့ အနဲဆံုးပါမယ္ထင္တယ္)

ေနာက္ဆက္တိုက္ပဲ .. ရႊိရႊိရႊိဆိုၿပီး က်ည္ေတာင့္ေတြက ကေလးခ်ီထားတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမၾကားထဲက တစ္ေတာင္ေလာက္လြတ္တဲ့ ေနရာကေန ျဖတ္သြားၾကလိုက္တာေလ ...

ေလွပၚမွာ က်ည္ရာ ၂ ခ်က္ေလာက္နဲ႔ ေရထဲကို ရႊတ္ရႊတ္ရႊတ္ ဆိုၿပီးက်သြားတာေတြကို ျမင္လိုက္ရတာကလား ...
ေအာင္မေလး မေသေကာင္းမေပ်ာက္ေကာင္းပါလားကြယ္ ...

(အေမဆိုရင္ အဲဒိအခ်ိန္ကို သူ႔တစ္သက္အေမ့ေတာ့ဘူး၊ ရူးမသြားတာပဲ ကံေကာင္း)

ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေနာက္က်ည္တစ္ကတ္ဆက္မလာခင္ ေလွဦးနဲ႔ ေလွေနာက္မွာ ထုိင္လိုက္လာတဲ့ ကယ္တင္ရွင္ႏွစ္ေယာက္က ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး ထြက္ေျပးပါေရာလား ...

လားလား .. ေရလည္မွာ ေလွေလးက တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ ေမ်ာသြားေတာ့တာေပါ့ .. ထိုင္တဲ့ေနရာကေနလဲ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲေတာ့ဘူးေလ .. ေရက်ခ်ိန္မို႔ေတာ္ေသးတာ .. ေလွက ေခ်ာင္းေအာက္ကို ေမ်ာသြားလို႔ ...

သူပုန္ေတြဆက္မပစ္ေတာ့တာလည္း သူတို႔မွာ က်ည္ကုန္ေနလို႔ ၊ က်ည္ေခြ်တာတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ .. ေနာက္တစ္ေခါက္သာ ထပ္ပစ္လိုက္ရင္ ခင္ညားတို႔ ဒီစာကို ဖတ္ေနရမွာ မဟုတ္ဘူး .. :P

ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွ အဖိုးကိုယ္တိုင္ ေလွေလွာ္ၿပီး ေလွကိုလာဆြဲေခၚသြားလို႔ ဟိုဖက္ကမ္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။

ဟူးးးးးးးးးးး

တကယ့္ကို ... ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တ့ဲ ကံေကာင္းလို႔မေသတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါ။ ရုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္ရင္ေတာင္ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးမို႔ က်ည္က ၾကားထဲက ျဖတ္သြားတာပါလို႔ ေျပာၾကဦးမယ္ထင္တယ္ ... ဒါေပမယ့္ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးမဟုတ္တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ တကယ့္ကို ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာပါ။

တိုက္ပြဲက မနက္လင္းခါနီးေလာက္မွာ ရန္သူ သူပုန္ တစ္ေယာက္ က်ၿပီး ဆုတ္ခြာ ထြက္ေျပးသြားၾကတာနဲ႔ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ အေလာင္းေတာင္ မေကာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

......

အဲဒိေနာက္ပိုင္း အေဖလဲ အဲဒိမွာဆက္ေနဖို႔ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားသြားရပါတယ္ ။ အဖြားကလဲ အခ်ိန္ရွိတိုင္း အေဖကို တိုက္တြန္းေနေတာ့တာပါပဲ။ အရမ္းခ်စ္တဲ့ သမီးနဲ႔ ေျမးဦးေလးကို မခြဲႏိုင္ေပမယ့္ ... အႏၱရယ္ရွိတဲ့ေနရာျဖစ္ေနတာကိုး ...

ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းၾကီးေတာ့ မခြာႏိုင္ေသးပါဘူး ..

ေနာက္ထပ္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု အျဖစ္ခင္ထိေပါ့ ...

(စာလံုးေပါင္းေတြမွားေနရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါေနာ္ :D)

သၾကၤန္ဘာလုပ္မွာလဲ?

အဲဒိေမးခြန္းကို ဟိုး.. သၾကၤန္မတိုင္ခင္ထဲက ခဏခဏေမးခံရပါတယ္ ..
အဲဒိတံုးကေတာ့ သူျပန္လာမွာဆိုေတာ့ သူ႔သေဘာပါပဲလို႔ အေျခအေနအရလုပ္ရမယ္ေပါ့ေလ ..
ခုလဲ အဲဒိ အေျဖကမွန္ေနေသးတာပါပဲ

ဘာလုိ႔ဆို .. ခုထိ သူ႔သေဘာအရ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေသးပါဘူး ...
ပထမေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေ၀ရ၀စၥ သြားကူလုပ္ဖုိ႔ပဲ ...
ဒါေပမယ့္ ဒီအပူ . ဒီစိတ္ေတြနဲ႔ မျဖစ္ေသးပါဘူး ..

မႏွစ္ကလိုပဲေပါ့ .. ရံုးမွာ စာက်က္မယ္ .. စာေမးပြဲအတြက္စာေတြ က်က္မယ္၊ စာလုပ္မယ္၊
အျခား ပံုေနတဲ့ အေၾကြးတင္ စာအလုပ္ အေကာင္းေလးေတြဖတ္မယ္ ..

ဒဂံုခင္ခင္ေလး၊ မင္းယုေ၀၊ ေသာ္တာေဆြ၊ မင္းလူ၊ ေမာင္၀႑၊ မင္းသိခၤ၊ ခင္ႏွင္းယု၊..... အိုးစံုေနတာပဲရွိတယ္ ..

အဲဒိစာအုပ္အေကာင္းစားေတြကို တ၀ၾကီးဖတ္ပစ္မယ္ ..

တခါတခါ သၾကၤန္ blog ေလးေတြေပၚလိုက္ၿပီး ေရကစားတာေပါ့၊ ရံုးက လွည္းတန္းထိပ္မွာရွိေတာ့ အျပင္ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ျမင္ေနရမွာပါပဲ ..

ဒါေပမယ့္ .. သၾကၤန္ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ holiday ၾကီးတစ္ခုပါပဲ ..

ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔က်ရင္ေတာ့ ရံုးမွာ ႏွစ္သစ္ကူး ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္မယ္၊ ပရိတ္ရြတ္မယ္၊ လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို မုန္႔ဟင္းခါး အ၀ေကြ်းမယ္ .. လာသာလာခဲ့ၾက . အစားၾကီးသူမ်ားဆိုရင္ေတာ့ "ငါလာမွာေနာ္ .. ခ်န္ထားဦး" လို႔ေတာ့ နဲနဲၾကိဳေျပာထား ..

အဟတ္ဟတ္ ...

---
ၼၼဤတြင္ အစီအစဥ္မ်ား ၿပီးဆံုးေလသည္ .. ဒန္႔တန္တန္ ..

ခုတေလာ ...

ခုတေလာ ... အရမ္းရႈပ္ေနတယ္ ..
စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ အခ်စ္ေရး၊ မိသားစုအေရး၊ တကုိယ္ေရ အေရး ကိစၥေတြ စံုလို႔ပါပဲ ...
အေမွ်ာ္လင့္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ ရတဲ့ ၂၄ ရက္ေန႔ဟာလဲ ... ဟာတာတာ၊ ပူေလာင္ေလာင္ၾကီး ကုန္ဆံုးသြားတယ္။
ေရးကူးေနတဲ့လူ ေရေပၚကို ခဏတက္တက္လာၾကီး ေလရႈရသလိုပဲ ...
အလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနရာက သူ႔အေၾကာင္းကို ခဏတျဖဳတ္ေလာက္ ရင္ေမာေမာ ေနခဲ့ ရတာေပါ့ ...

အစ္မ တစ္ေယာက္ေျပာသလို အေျပလည္တာေတြျဖစ္တဲ့ အခါ ကိုယ့္ထက္ပိုဆိုးတဲ့ လူေတြကို ငဲ့ၾကည့္လွည့္ပါတဲ့ ...
ငဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သက္သာယာရမလာပဲ ရင္ေတြပိုေမာလာရတယ္ေလ .. ေၾသာ္ ... သူတို႔ေလးေတြ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့ ...

ေနာက္ေတာ့ အဲဒိ အခက္အခဲေတြက အားေတြျဖစ္ေအာင္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျဖစ္ညွစ္ၿပီး လုပ္ယူဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ...
အဲဒါ ဧပရယ္ ၁ ရက္ေန႔ေပါ့ ...
အဲဒိေန႔က၊ မေန႔ကေပါ့ .. စတယ္ ..

ဘာလုပ္မွာလဲ .. အလုပ္ကို အာရံုပိုစိုက္မယ္ .. Alternative ways ေတြအမ်ားၾကီးပါ ..
စိတ္ျငိမ္ေအာင္ကလဲ စာဖတ္တာပဲ လုပ္တတ္တယ္ ...
ဒီေတာ့ စာဖတ္မယ္ေပါ့၊ စာက်က္မယ္၊

ဒီေတာ့ .. ဧပရယ္ကုန္ရင္ MCTS ထဲက တစ္ဘာသာေျဖမယ္

70-536 လို႔ေခၚတဲ့ ...
Microsoft .NET Framework 2.0 - Application Development Foundation ေပါ့


စာက်က္ေတာ့မယ္ .. ဟဲဟဲ
ေနာ္က်ရင္ အဲဒိ ဘာသာအေၾကာင္း ဆက္ေျပာျပမယ္ ..