အဲဒိေန႔က
က်ေနာ္ အိပ္ယာထ ေနာက္က်လို႔ ကားမွတ္တိုင္ကို ခပ္သြက္သြက္ေလး ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။
"8:31am"
၄၃ ကားတစ္စီးလာတယ္။ မျဖစ္ပါဘူး … ဒီကားေတြနဲ႔ လွည္းတန္းမွာ အၾကာၾကီးရပ္ဦးမွာ။ …. ။ ေထာက္ၾကံ့၊ ပဲခူးသြားတဲ့ Hilux ကားေလးေတြပဲ ၁၀၀ ေပးပီစီးသြားလိုက္ေတာ့မယ္။
ေဟာ !! လာၿပီ… ေထာက္ၾကံ့ကားတစ္စီး …
"အင္းစိန္၊ ေထာက္ၾကံ့ … အင္းစိန္၊ ေထာက္ၾကံ့ …"
ကားေနာက္မွာ လွမ္းတြယ္လိုက္တယ္။ ကားထဲမွာ ထိုင္စရာျပည့္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးက အလယ္ထုင္ခံပုေလးကေတာ့ လြတ္ေနတယ္။ ထိုင္ရရင္ ေကာင္းမလား။ တြယ္တဲ့လူက က်ေနာ္ပါမွ ၂ ႏွစ္ေယာက္ထဲ။
"အင္း .. မဆိုးပါဘူး၊ တြယ္ပဲတြယ္လိုက္ေတာ့မယ္"
ကားခေပးၿပီး ရုပ္တရက္ ကားထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္ … ဘယ္ဘက္ ခံုတန္းအလယ္ေလာက္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ ႏႈပ္ခမ္းတစံုကို လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္။
"ဟင္ … "
"သူမ … သူမ ပါလား"
ေရွ႕ကလူေတြ ၾကည့္ေနတာ သတိထားမိေတာ့မွ ကိုယ့္ပံုစံကို ျပန္သတိရတယ္။ ကားေနာက္မွီးကေန ဒူးညွတ္ၿပီး အထဲကို ခပ္ကုန္းကုန္း ၾကည့္ေနမိတာေလ။ ျပန္ရပ္လိုက္တယ္။ ကားေခါင္မိုးကို ေက်ာ္ၿပီး ဟိုးေရွ႕ကို လွမ္းၾကည့္ေနမိတယ္။ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔။ အရာရာတိုင္းမွာ ႏႈပ္ခမ္းနီရာေတြကို ေတြ႔ေနရတယ္။ ခပ္ေျဖာ့ေျဖာ့ေလးေတြေလ။
အေ၀းေျပး မွတ္တိုင္မွာ လူေတြဆင္းသြားေတာ့ ညာဖက္ျခမ္းက ခံုေတြအားသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးနားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။
သူမ
သူမက အ၀ါႏုေရာင္ T-Shirt ေလး၀တ္ထားတယ္။ HandTen တံဆိပ္ေသးေသးေလးကလြဲရင္ ဘာစာ ဘာပံုမွ မပါဘူး။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ မတိုဘူး … ပံုမွန္ပဲ။ Lavigne လဲပါတယ္။ Giodano မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ UNICEF တံဆိပ္ေလးပါတဲ႔ ခ်ည္သား လြယ္အိတ္ေလး။ လက္ထဲမွာ ခပ္ထူထူ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကိုင္ထားတယ္။ ဘာစာအုပ္ပါလိမ့္။ စာအုပ္ေပၚမွာ ကြန္ပါဘူးေလးတစ္ခုကို ေရာကိုင္ထားတယ္။ က်ဴရွင္တက္ေနတာလား။ ၁၀ တန္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ တကၠသိုလ္ ပဲျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ … အာ ... မသိဘူး…
"8:47am"
သူမကေတာ့ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလးပါပဲ။ မ်က္လံုးလဲ မကစားဘူး။ အရမ္းလဲ မတည္၊ အရမ္းလဲ မျပံဳး၊ ပံုမွန္ေလးေနေနတယ္။ သူ႔ဗယ္ဘက္ကေန အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ေနေတာ့ … က်ေနာ္ ၾကည့္ေနတာ သူမ မသိဘူး။ (ထင္ရတာပဲ … မိန္းခေလးေတြက ဒါမ်ိဳးမွာ သိပ္သြက္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္)
"လွည္းတန္းေစ်းပါလား? လွည္းတန္းေစ်းပါလား? … မွတ္တိုင္ကို ေမာင္း … ဆရာ"
လွည္းတန္းပြိဳင့္မွာ ေစာင့္ေနရတယ္။ ကားေပၚမွာ ၄ ၅ ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ သူမ က်ေနာ့ကို ျမင္သြားတယ္။ သူမ မ်က္လုံးေလး အရည္လဲ့သြားတယ္လို႔ထင္လိုက္ရတယ္။
…
"ကိုယ့္ကို မွတ္မိေနတာလား .. မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး"
သူမ ေဘးဘီ၀ဲယာကို ၾကည့္တယ္။ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ေတာ့မယ္ထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ သူမ ကားေပၚက ဆင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ … ဘာလုပ္ရမလဲ …
၁ စကၠန္႔
၂ စကၠန္႔
၃ စကၠန္႔
အနီ
အ၀ါ
က်ေနာ္ကားေပၚက ဆင္းဖို႔ၾကိဳးစားတယ္ .. ေနာက္မွီးက ေလွခါးကို နင္းမိခ်ိန္မွာ ကားလီဗာ နင္းသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။
"စိမ္းသြားဘီ ဆရာ"
က်ေနာ္ ခုန္ခ်လိုက္တယ္။
"က်ီ … "
ပိြဳင့္လႊတ္လို႔ စထြက္တဲ့ ေနာက္ကကား တုန္႔ခနဲရပ္သြားတယ္။
!@#!!$%%^& !!!
$&&##^^@!!!
"Sorry ..!"
ခပ္သြက္သြက္ေလး လမ္းကူးလာခဲ့တယ္။ ကားေတြေပၚကလွမ္း ေမတၱာ ပို႔သံေတြ ဆူသြားတယ္။
"Sorry ..!"
က်ေနာ္
လွည္းတန္းမွတ္တိုင္ေရာက္တဲ့အထိ ဟိုဖက္ေရာ ဒီဖက္ေရာ သူ႔ကို ရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူး။
လူကူးျမင္းၾကား ကေန ဟိုဖက္လမ္းကို ကူးသြားလိုက္တယ္။ လမ္းလယ္က ပလက္ေဖာင္းေပၚ ရပ္ၿပီး ကားေတြ ရွင္းတဲ့အထိေစာင့္ရင္း က်ေနာ္ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားလာတယ္။ သူဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ။ ဒီဖက္မွာ ကားေျပာင္းစီးတာလား။ လွည္းတန္းမွာပဲ သင္တန္းတက္တာလား။
ပါတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ျခာျခာလည္ေနတယ္။ အသံေတြဆူညံလာတယ္။ ကားေတြရႈပ္လာတယ္။ အရမ္းပူလာတယ္။ အာေခါင္ေတြေျခာက္ၿပီး ေရဆာလာတယ္။ ေရ … ေရ …
…
ဟူး … ရင္ထဲကေလပူေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္မိတယ္ … ရင္ေမာရပါလား … ႏႈပ္ခမ္းေလးရယ္
…
စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ၄၈ mini bus ကိုတြယ္ၿပီး စီးလာလိုက္မိတယ္။ ကားေပၚမွာ ခံုအလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီး …။ လမ္းေဘးကို ေငးေမာရင္းနဲ႔ေလ။
အလုပ္ရွိရာ … သံလမ္းဘက္သို႔ …
"9:05"
"9:05"
ကားစထြက္ၿပီး ခဏ၊ ဓါတ္ပံုဆိုင္ေရွ႕နားအေရာက္ ….
လမ္းေဘးမွာ
စာအုပ္ေလးကို ရင္ခြင္ထဲ ပိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့
ႏႈပ္ခမ္းေလး …
ဟား………..
…
သူမ ရုတ္တရက္ လွပ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ …
အေရာင္လက္ သြားတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုက ...
အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ နဲ႔ က်ေနာ့ကို လွမ္းပစ္တယ္ …
က်ေနာ္ ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္မိသလား … မမွတ္မိလိုက္ဘူး
က်ေနာ္ ေနာက္တစ္ခါ ေလထဲကို ေျမွာက္တက္သြားတယ္ …
ဘာေၾကာင့္မ်ား
"9:25am"
"လိပ္မိဘီေနာ္ .. လိပ္စာအုပ္မွာသာ ထိုးေတာ့ေမာင္ေလး …"
“ဟဲဟဲ …”
“စတာပါဟာ … ဟဲ့ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ စပ္ျဖီးျဖီးနဲ႔ ဘာေတြအူျမဴးေနတာလဲ …”
“ဟဲဟဲ …”
“… အဲန္”
“ဟဲဟဲ”
...
(ဆက္ပါဦးမည္)
No comments:
Post a Comment