Wednesday, February 6, 2008

က်ေနာ္နဲ႔ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီး

ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။

ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ … ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္ ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

Monday, February 4, 2008

အဲဒိေန႔က ... သူမ ... က်ေနာ္ ... ဘာျဖစ္လို႔ ? (4)

ကေနာ္ ခရီးသြားေနစဥ္ ရက္ေတြမွာ ပထမ ၃ ရက္ေလာက္က မန္းကိုေရာက္ေနေပမယ့္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနလို႔ မအားတာနဲ႔ သူ႔မဆီ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး..


အဲဒိေန႔က ...

က်ေနာ္ အလုပ္ေတြလဲ အဆင္ေျပသြား၊ ဟိုတယ္ကိုလဲ ေစာေစာ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔၊
ေရကို ၀ေအာင္ခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားလဲ ၿပီး အိပ္ရင္ေကာင္းမယ္လို႔ စဥ္းစားတယ္ ..
အိပ္ရာေပၚမွာ ေမွးေနရင္း သူမအေၾကာင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။

"ဟာ .. ဟုတ္သားပဲ ဖုန္းနံပါတ္"

....

"ဟဲလို .. ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါ"
"ဟဲလို .. ဟို .. က်ေနာ္ပါ"
"..."
"ဘယ္သူလဲ .. ဟို သူလား?"
"ဟုတ္ .. ဟုတ္ ဟုတ္တယ္ ... မွတ္မိတာလား"
"အင္း .. မဟုတ္ပါဘူး .. ဒီလိုပဲ မွန္းၾကည့္တာေလ .. ဟင္းဟင္း"

သူမရယ္သံေလးက ညင္ညင္သာသာေလး .. ရွက္ေနတဲ့ အသံေလးေတြ ပါေနတယ္...

"ေနာက္ကို ဒီဖုန္းနံပါတ္ကို မဆက္နဲ႔ ... ဖုန္းနံပါတ္ေပးမယ္လိုက္ေရး"
"ဟုတ္ ဟုတ္ .. ရၿပီ ေျပာ..."
"0951*****"
"ရၿပီ"
'ဒါဆို ေနာက္မွေတြ႔မယ္ေနာ္ .. ခုအျပင္သြားရဦးမယ္ တာ့တာ့ .."

ဒါပဲေျပာၿပီး သူမ ဖုန္းခ်သြားေလသည္

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ အရမ္းကို ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ ေတာ္ေတာ့ကို ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။

ရင္ခုန္ျခင္း၊ ၾကည့္ႏႈးျခင္းေတြန႔ဲ .. အခ်စ္ဆိုတာ ဒါပဲလား...

ဒီလိုအေပ်ာ္ေတြဟာ တစ္သက္လံုးပဲ တည္ျမဲေနေတာ့မယ့္ပံုမ်ိဳး က်ေနာ္ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတာအမွန္ပါ။
ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ ....

...............................

ေနာက္ေန႔ေတြမွာ က်ေနာ္ သူမဆီကို ေန႔တိုင္း တစ္ေန႔တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ပံုမွန္ဆက္ျဖစ္ေလသည္
ဘာမွထူးထူးျခားျခားမေျပာျဖစ္ၾက၊ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာၾကသည္။ သူ႔အေမလာလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ သူ႔အစ္ကိုလာလွ်င္ျဖစ္ေစ သူမက စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲကာ နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာသည္။ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ၿပီး စကားစျဖတ္ခါ ဖုန္းခ်သြားတတ္သည္။ အဲဒိ အခါမ်ိဳးမွာ က်ေနာ့ရင္ထဲ ေမာၿပီးက်န္ေနရစ္တတ္ေလသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးလဲ အားမရွိေတာ့ ဘာမွလုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္လဲမရွိေတာ့။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဖုန္းေျပာျဖစ္တာ ၁၅ ရက္ေလာက္ရွိလာေတာ့၊ က်ေနာ္လဲ ခရီးစဥ္တစ္၀က္က်ိဳးေလာက္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ျမင္းျခံကို ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။

က်ေနာ္ေနာက္ေန႔ ေက်ာက္ဆည္ၿပီးရင္၊ ျပင္ဦးလြင္ကို သြားရမယ္၊ ဘာလိုခ်င္လဲ လို႔ေမးေတာ့ သူမက ထူးထူးဆန္းဆန္း ျပင္ဦးလြင္ ေခ်ာင္းထဲက ေက်ာင္စရစ္ခဲလွလွေလးေတြ လိုခ်င္တယ္တဲ့။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။

ဒါနဲ႔ ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ေက်ာက္ဆည္မွာ ၂ ရက္နဲ႔ လုပ္ငန္းအၿပီးသတ္၊ ျပင္ဦးလြင္ကို မွီရာကားနဲ႔တက္ေတာ့တာေပါ့။

က်ေနာ္

ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္တဲ့ေန႔က ေသာၾကာေန႔ညပိုင္း၊ sat, sunday အလုပ္လုပ္လို႔ကမရေတာ့ဘူးေလ၊ ဒီေတာ့ အနီးစခန္းမွာ ရွိတဲ့ ဦးေလးအိမ္ကို သြား၊ ခဏနားၿပီး ခုမွ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ညီမေလးကိုေခၚၿပီး ေခ်ာင္းရွိတဲ့ အနီးစခန္းဘူတာကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။

ေခ်ာင္းေလးက ဟိုးအေပၚမွာဆို BE Fall လို႔ေခၚတဲ့ ပြဲေကာက္ေရတံခြန္ကေန စီးဆင္းလာတဲ့ေခ်ာင္းေလးေပါ့။ အနီးစခန္းဘူတာနားေလးမွာ အနက္ဆံုးရွိလွမွ ဒူးေလာက္ပဲရွိမယ့္ ျမစ္ဆံုလိုေနရာေလးရွိတယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းကျပန္ရင္ ေရ၀င္၀င္ေဆာ့တတ္တဲ့ေနရာေလးေပါ့။ အဲဒိမွာ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေနပူက်ဲတဲ ေရထဲဆင္းၿပီး ေက်ာက္ခဲေကာက္ၾက၊ ေရေဆာ့ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသလို သူမသာပါရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔လဲ လြမ္းရပါေသးသေပါ့။

အဲဒိေန႔က စလို႔

သူမကို ဖုန္းေခၚလို႔မရေတာ့ပါဘူး။
အိမ္ဖုန္းကို မေခၚနဲ႔လို႔ ေျပာထားေတာ့ hand phone ကိုပဲ တသြင္သြင္ေခၚေနမိတာ။ လူၾကီးမင္းနဲ႔ပဲ ဆက္တိုက္တိုးလာလိုက္တာ က်ေနာ္ အလုပ္ကိစၥေတြၿပီးလို႔ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္တဲ့ထိပါပဲ။

ေၾသာ္.. ဒါနဲ႔ ေျပာဖို႔ေမ့ခဲ့တယ္ .. သူမနာမည္က "၀တ္ရည္" တဲ့...


ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ..