ငယ္ငယ္က အမွတ္ရစရာမ်ား (၁)

မိုးေ၀က ငယ္စဥ္ဘ၀ ေရးေနေတာ့ ကိုယ့္ငယ့္စဥ္ဘ၀အေၾကာင္းကိုလဲ ေရးခ်င္လာတယ္ေလ ... ဟဲဟဲ

----------------

က်ေနာ့ကို ေမြးတာက မိုးေ၀န႔ဲ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ ... တနသၤာရီတိုင္းထဲမွာပါ ..
အတိက်ေျပာရလို႔ ရွိရင္ေတာ့ ...
တနသၤာရီတိုင္း၊ တနသၤာရီၿမိဳ႕၊ တကူေက်းရြာ မည္ပါတယ္။

တနသၤာရီၿမိဳ႕နားမွာ တနသၤရီျမစ္ထဲကို စီးဆင္းတဲ့ ေခ်ာင္းၾကီး တစ္ခုရွိတယ္ .. အဲဒိ ေခ်ာင္းေဘးနားက ရြာၾကီးတရြာေပါ့ ...
ေခ်ာင္း ဟိုဖက္ျခမ္း၊ ဒီဖက္ျခမ္း ရြာတစ္ရြာထဲေပမယ့္ .. အေခၚအေ၀ၚေတာ့ ကြဲၾကတယ္ .. ႏွစ္ဖက္လံုးကို တကူလို႔ ေခၚၾကေပမယ့္ .. ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြရွိတဲ့ ကမ္းဖက္ကိုေတာ့ "တိုက္ကမ္း" လို႔ေခၚၾကတယ္ .. ဘာလို႔လဲေတာ့ မသိဘူး ..

တနသၤာရီၿမဳိ႕ၿပီးရင္ အနီးအနားမွာ တကူရြာကအၾကီးဆံုးပါ .. ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္း၊ ရဲစခန္း ရွိၿပီး၊ စီးပြားေရးလဲ အဆင္ေျပၾကတယ္။ ပညာတတ္ေတြလဲ အမ်ားအျပားထြက္တဲ့ ရြာဆိုရင္လဲ မမွားပါဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ၊ ဆရာမေတြ၊ ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ၾကီးေတြကလဲ တကူကမ်ားပါတယ္။ (ခု ေ၀ဒီဖိနပ္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္ မေ၀ဒီဆိုရင္လဲ တကူ ကပါ)။ တရြာလံုး ေဆြမ်ိဳးမကင္းၾကသလို စည္းလံုၿပီး၊ ရိုင္းပင္းၾကတဲ့ ခ်စ္စရာ့ရြာၾကီးတစ္ခုပါပဲ။ အလယ္မွာ ၾကည္လင္တဲ့ ေခ်ာင္းၾကီးတစ္ခုစီးဆင္းေနပါတယ္။ ဗယ္ဖက္မွာရွိတဲ့ တိုက္ကမ္းဖက္မွာ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပါမ်ားၿပီး ရြာရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းလဲ ရွိပါတယ္။ ညာဖက္က ရြာမွာေတာ့ ကမ္းစမ္မွာ သဲေသာင္ျပင္အရွည္ၾကီးနဲ႔ အရမ္းလွပါတယ္။ ကိုက္ကမ္းက ၿမိဳ႕ ေသးေသးေလးနဲ႔ တူၿပီးေတာ့ .. ဒီဖက္ကေတာ့ ရြာၾကီးတစ္ရြာနဲ႔ တူပါတယ္။ အရင္က စက္ေလွေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ေတြနဲ႔ စည္ကားေပမယ့္ .. ခုေတာ့ ကားလမ္းလဲ ေပါက္ပီးဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။

အေမက အဲဒိရြာသူပါ။ အဲဒိအခါက အလယ္တန္းျပဆရာမေလးေပါ့။ အေမတို႔အိမ္က တိုက္ကမ္းမဟုတ္တဲ့ တကူဘက္မွာ ရွိပါတယ္။ ကြမ္းသီးျခံၾကီးေတြနဲ႔ေပါ့။ အေဖက ျမန္မာ့သတၱဳတြင္းက အင္ဂ်င္နီယာေလး၊ အဲဒိရြာမွာ တာ၀န္သြားက်ရင္း .. ညားက်ေလသတည္းေပါ့ဗ်ာ။ (အေဖ မိန္းမရေတာ့ ၂၄ ႏွစ္တဲ့.. ဟင့္ က်ေနာ္ခု ၂၆ ရွိၿပီ .. ျဗဲ ..)

ေျပာခ်င္တာက ... တိုက္ပြဲတစ္ခုအေၾကာင္းပါ ...
ေျပာရလို႔ရွိရင္ ၂၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုေပါ့ ...

က်ေနာ့ကို ေမြးတာက ေတာင္သူလယ္သမားေန႔မွာပါ .. တုိက္ပြဲျဖစ္တာက တပ္မေတာ္ေန႔မွာပါ .. ဗဟိုျပဳတာက က်ေနာ္တို႔ အိမ္ပါ။ ဘယ္သူေတြလဲ ဆိုေတာ့ ရဲရယ္၊ စစ္တပ္ရယ္က တစ္ဖက္၊ ကရင္သူပုန္ေတြက တဖက္ေပါ့။

ျဖစ္စဥ္က ဒီလိုပါ ... (မႈခင္းဂ်ာနယ္မွာ ေရးသလိုမ်ားျဖစ္ေနသလားပဲ :P)

ရြာမွာ ရဲစခန္းတစ္ခုရွိပါတယ္။ အားကိုးေလာက္စရာ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ ၃ ေယာက္ၾကီးမ်ားေတာင္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္က မၾကာခဏ ကင္းလွည့္လာလာတတ္ေတာ့ သိပ္ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ တပ္ၾကပ္ၾကီးက ရာထူးအၾကီးဆံုးေပါ့။ အဲဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ကရင္တပ္ဖြဲ႔ေတြက ရြာကို ၀င္သိမ္းတာပါ။

ရြာမွာ "ဒီည ထူးျခားတယ္" ဆိုတဲ့စကားရွိပါတယ္။ ကရင္သူပုန္တပ္ေတြထဲမွာ ရြာထဲက ရြာသားေတြလဲ ရိွတတ္ေတာ့။ တိုက္ပြဲရွိတယ္ဆိုရင္ သတင္းၾကိဳရတတ္ပါတယ္။ အဲဒိည မတိုင္ခင္ထဲက "ထူးျခားတယ္" ဆိုတဲ့စကားေတြ ျပန္႔ေနခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ... ၾကာလာေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိသိပ္မထားမိၾကဘူးေပါ့။ ညေနပိုင္းမွာ သတင္းလာေပးတဲ့ လူကို အေမကေတာင္မွ "အို အမကလဲ ခဏခဏပဲ ထူးျခားေနေတာ့တာပဲ ဟုတ္တာလဲ မဟုတ္" လို႔ျပန္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒိညက တကယ့္ကို ထူးျခားခဲ့တာပဲေပါ့။

က်ေနာ္တို႔အိမ္က ရြာရဲ့ ထိပ္ပိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ ကုန္းလဲ ျမင့္ပါတယ္။ ေခ်ာင္းကမ္းနားမကို ေမးတင္ထားတဲ့ ဒီဇိုင္းေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာအိမ္ေလးပါ။ အေဖကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းဆြဲၿပီး အဖိုးဦးစီးၿပီး ေဆာက္ထားတာပါ။ အိမ္ကေနၾကည့္ရင္ ရြာရဲ႔ ဆိပ္ကမ္းကို လွမ္းျမင္ေနရသလို ေခ်ာင္းတစ္ခုလံုးကိုလဲ ျမင္ေနရပါတယ္။ အိမ္ရဲ့ ေဘးမွာေတာ့ ႏွစ္ထပ္ တန္းယားပံုစံအိမ္တစ္လံုး ရွိပါတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာ ဂိုေထာင္ျဖစ္ၿပီး၊ အေပၚမွာ ဧည့္သည္ေတြလာတဲ့ အခါ တည္းခိုလို႔ရတာပါ့။ အိမ္ ရဲ့ ေရွ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ရဲစခန္းရွိပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုရင္ အမႈျဖစ္တဲ့ ပါတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေလာက္ပါၿပီ။ :D

အဲဒိညေနက အေဖမရွိပါဘူး။ ျမိတ္ကို သြားပါတယ္။ အေမ့ေမာင္ေလးက လာေစာင့္အိပ္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္က ရက္ပိုင္းေလးပဲ ရွိေသးတာေပါ့။ ည ၇ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အေဖျပန္လာပါတယ္။ မိုးခ်ဳပ္ေနေတာ့ စက္ေလွကို ရြာရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းမွာ မကပ္ေတာ့ပဲ အိမ္က ဆိပ္ကမ္းမွာပဲ ကပ္လိုက္ၿပီး ကမ္းပါးလမ္းေလးကေနပဲ အိမ္ကိုလာခဲ့ၾကပါတယ္။ (ဒါေၾကာင့္လဲ ရြာက စစ္တပ္ေရာက္ေနတာ မသိလို႔ သူပုန္ကို သတင္းမေပးလိုက္ႏိုင္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) အေဖက တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး ခဲမိုင္းသြားတူးစရာရွိလို႔ လံုျခံဳေရးအတြက္ ျမိတ္တပ္ကေန တပ္စိတ္တစ္စိတ္ပါ ေခၚလာတာပါ။ ဦးေလး (အေမ့ေမာင္ေလး)လဲ ဟိုဖက္ကမ္းကို ျပန္သြားပါတယ္)

ထံုးစံအတိုင္း စစ္သားေတြကို အိမ္က ထမင္းခ်က္က အေကာင္းစားခ်က္ျပဳတ္ေကြ်း၊ အေဖကလဲ ရွိတဲ့ အရက္ပုလင္းေတြ ထုတ္တိုက္ေပါ့။ ၁၀ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အားလံုးနီးပါးလဲ ေရခ်ိန္ကိုက္ေနၾကၿပီး၊ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ျငိမ္ေနၾကၿပီေပါ့။ က်ေနာ္ကလဲ ညစ္တယ္ဆိုပဲ။ ခ်ီထားၿပီး သိပ္မွအိပ္တယ္တဲ့။ ေအာက္ျပန္ခ်လိုက္တာနဲ႔ တအဲ့အဲ့နဲ႔ ျပန္ႏိုးလာျပန္ေရာတဲ့။ တစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္လဲ အိပ္ေပ်ာ္သြား၊ အေမလဲ ပင္ပန္းၿပီး အိပ္ခ်င္လာတာနဲ႔ ေခါင္းအံုးေပၚေခါင္းအခ် ...

"၀ုန္း ....."

ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ အိမ္ၾကီး တစ္ခုလံုး တုန္ခါသြားပါေတာ့တယ္။ လားလား .. သူပုန္ေတြပစ္လိုက္တဲ့ အေျမွာက္ဆံက အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားက ကြက္လပ္ေလးထဲ က်တာပါလား.. အိမ္နံရံတစ္ခုလံုးလဲ ဇကာေပါက္ျဖစ္သြားတယ္။ နားေတြအူၿပီးဘာမွမၾကားရေတာ့ဘူး။ ခဏေန အသံေတြလဲ ျပန္ၾကားရေရာ။ ျပတင္းေပါက္ေတြမွာ ရွိတဲ့ ဘိတ္လိုေတာ့ "ဗ်ိဳင္းလည္" လို႔ေခၚတဲ့ တံခါးခ်ိတ္ေတြနံရံနဲ႔ ရိုက္ေနတဲ့အသံပဲၾကားရတယ္တဲ့။ က်ေနာ္ကလဲ ျဗဲ.. ဆိုၿပီး ႏိုးလာမွာေပါ့ေနာ္။

အဲဒိကစၿပီး တိုက္ပြဲစျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။

ရန္သူအင္အား ၃ - ၄ ေယာက္လို႔မွန္းၿပီးအပိုင္နဲ႔လာတဲ့ သူပုန္တပ္ဖြဲ႔လဲ ျပသြားတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မူးေနၾကဘီျဖစ္တဲ့ စစ္သားေတြလဲ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္တာနဲ႔ သိပ္ၿပီး ထိေရာက္လွတဲ့ပြဲေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ဘူးေပါ့။ (မိုးလင္းေတာ့ မူးမူးနဲ႔ ရမ္းသန္းပစ္ထားလို႔ ေက်မြေနတဲ့ အိမ္ေဘးက သစ္ပင္ၾကီးကိုေတြ႔ၾကရသတဲ့ အဟတ္ဟတ္) ရန္သူေတြက ရြာရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းမွာ ေလွကပ္ၿပီးတက္လာတာပါ။ ဒီေတာ့ ဆိပ္ကမ္းကို ျမင္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႔အိ္မ္ ေနရာက ပစ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ျပည့္သူစစ္အကူအညီနဲ႔ပဲ တိုက္ပြဲက အသက္ဆက္ရေတာ့တာ။ ညေမွာင္ေမွာင္ မိုးရြာရြာမွာ ျဖစ္ၾကတဲ့ တိုက္ပြဲပါ။ အေမတို႔လဲ အိမ္ေအာက္က ကတုတ္က်င္းထဲ ျပားျပား၀ပ္ေပါ့။ (အဲဒိအရပ္မွာ အဲဒိအခ်ိန္က တိုက္ပြဲခဏခဏျဖစ္တတ္ေတာ့ အိမ္တိုင္းမွာ ကတုတ္က်င္းရွိပါတယ္။ ခဏၾကာလို႔ တိုက္ပြဲက နဲနဲစဲသြားေတာ့ အေဖက အေမ့လက္ကိုတစ္ဖက္ကဆြဲ၊ ရင္ခြင္ထဲမွာ က်ေနာ့ကို ခ်ီၿပီး .. မက္ေစာက္ေစာက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးကေန အိမ္ရဲ႕ ေလွဆိပ္ကို ဆင္းေျပးပါတယ္။ ဒါကိုျမင္တဲ့ သူပုန္ေတြကလဲ လိုက္ပစ္ပါတယ္။ ဒီတိုင္းဆင္းရင္ေတာင္ ဖင္တရြတ္ဆြဲၿပီးဆင္းရေလာက္ေအာက္ မတ္တဲ့ ကမ္းပါးကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဇာနဲ႔ ဆင္းေျပးလာၾကတာ ေအာက္ကို ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ကမ္းနားေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ ေရတိုက္စားလုိ႔ ပဲ့က်သြားတဲ့ ေျမၾကီး ေပါက္ၾကီးထဲကို တိုးေ၀ွ႔၀င္ေျပးၾကတာေပါ့။ အဲဒိမွာ ေရွ႕က ေရထဲကို က်ည္ေတြ တရႊီးရႊီးနဲ႔ က်လာတာျမင္ေနရတယ္တဲ့။ ေသြးႏုသားႏု အေမ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္လိမ့္မယ္ဆိုတာ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားရဲပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ တိုက္ပြဲက ျဖစ္လာလိုက္တာ ... ည ၂ နာရီထိုးေလာက္မွာ မိုးေလးကလဲ နဲနဲစဲလာ .. လူေတြလဲ ပင္ပန္း၊ က်ည္ေတြလဲ ကုန္တဲ့လူကုန္ ျဖစ္လာဘီေပါ့။ နာရိ၀က္ေလာက္ထိ တိုက္ပြဲက ရပ္ေနေတာ့ .. လူေတြက တိုက္ပြဲၿပီးၿပီထင္ၿပီး ျပဴတစ္ျပဴတစ္ေပါ့။ အဲဒိမွာ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ ရွိေနတဲ့ အဖြားက တိုက္ပြဲထဲေရာက္ေနတဲ့ သူ႔သမီး၊ ေျမးဦးေလးနဲ႔ သားမက္တို႔အတြက္ ေလွတစ္စင္းနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။

ေလွေပၚတက္ .. ဟိုဖက္ကမ္းကို ေျဖးေျဖးေလးေလွာ္သြား .....
ခဏခ်င္းမွာပဲ ကံဆိုးတာပဲလားမသိ ..
လေရာင္က လင္းလာပါေလေရာ ...
ေခ်ာင္းအလယ္မွာ ထင္းထင္းၾကီး ျဖစ္ၿပီေပါ့ ..
အသက္ကိုေအာင့္ ေလွကိုေလွာ္ေနၾက ...

အဲဒိအခ်ိန္ေလးမွာပဲ ... ေဖာင္းေဖာင္းေဖာင္းေဖာင္း ... ဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရတယ္။

က်ည္ကို တစ္ခ်က္အဆံုးထိဆြဲတာပါ။ (CounterStrike ထဲမွာ ဆြဲသလိုေပါ့ က်ည္ ၁၀ ေတာင့္ေလာက္ေတာ့ အနဲဆံုးပါမယ္ထင္တယ္)

ေနာက္ဆက္တိုက္ပဲ .. ရႊိရႊိရႊိဆိုၿပီး က်ည္ေတာင့္ေတြက ကေလးခ်ီထားတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမၾကားထဲက တစ္ေတာင္ေလာက္လြတ္တဲ့ ေနရာကေန ျဖတ္သြားၾကလိုက္တာေလ ...

ေလွပၚမွာ က်ည္ရာ ၂ ခ်က္ေလာက္နဲ႔ ေရထဲကို ရႊတ္ရႊတ္ရႊတ္ ဆိုၿပီးက်သြားတာေတြကို ျမင္လိုက္ရတာကလား ...
ေအာင္မေလး မေသေကာင္းမေပ်ာက္ေကာင္းပါလားကြယ္ ...

(အေမဆိုရင္ အဲဒိအခ်ိန္ကို သူ႔တစ္သက္အေမ့ေတာ့ဘူး၊ ရူးမသြားတာပဲ ကံေကာင္း)

ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေနာက္က်ည္တစ္ကတ္ဆက္မလာခင္ ေလွဦးနဲ႔ ေလွေနာက္မွာ ထုိင္လိုက္လာတဲ့ ကယ္တင္ရွင္ႏွစ္ေယာက္က ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး ထြက္ေျပးပါေရာလား ...

လားလား .. ေရလည္မွာ ေလွေလးက တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ ေမ်ာသြားေတာ့တာေပါ့ .. ထိုင္တဲ့ေနရာကေနလဲ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲေတာ့ဘူးေလ .. ေရက်ခ်ိန္မို႔ေတာ္ေသးတာ .. ေလွက ေခ်ာင္းေအာက္ကို ေမ်ာသြားလို႔ ...

သူပုန္ေတြဆက္မပစ္ေတာ့တာလည္း သူတို႔မွာ က်ည္ကုန္ေနလို႔ ၊ က်ည္ေခြ်တာတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ .. ေနာက္တစ္ေခါက္သာ ထပ္ပစ္လိုက္ရင္ ခင္ညားတို႔ ဒီစာကို ဖတ္ေနရမွာ မဟုတ္ဘူး .. :P

ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွ အဖိုးကိုယ္တိုင္ ေလွေလွာ္ၿပီး ေလွကိုလာဆြဲေခၚသြားလို႔ ဟိုဖက္ကမ္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။

ဟူးးးးးးးးးးး

တကယ့္ကို ... ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တ့ဲ ကံေကာင္းလို႔မေသတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါ။ ရုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္ရင္ေတာင္ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးမို႔ က်ည္က ၾကားထဲက ျဖတ္သြားတာပါလို႔ ေျပာၾကဦးမယ္ထင္တယ္ ... ဒါေပမယ့္ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးမဟုတ္တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ တကယ့္ကို ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာပါ။

တိုက္ပြဲက မနက္လင္းခါနီးေလာက္မွာ ရန္သူ သူပုန္ တစ္ေယာက္ က်ၿပီး ဆုတ္ခြာ ထြက္ေျပးသြားၾကတာနဲ႔ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ အေလာင္းေတာင္ မေကာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

......

အဲဒိေနာက္ပိုင္း အေဖလဲ အဲဒိမွာဆက္ေနဖို႔ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားသြားရပါတယ္ ။ အဖြားကလဲ အခ်ိန္ရွိတိုင္း အေဖကို တိုက္တြန္းေနေတာ့တာပါပဲ။ အရမ္းခ်စ္တဲ့ သမီးနဲ႔ ေျမးဦးေလးကို မခြဲႏိုင္ေပမယ့္ ... အႏၱရယ္ရွိတဲ့ေနရာျဖစ္ေနတာကိုး ...

ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းၾကီးေတာ့ မခြာႏိုင္ေသးပါဘူး ..

ေနာက္ထပ္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု အျဖစ္ခင္ထိေပါ့ ...

(စာလံုးေပါင္းေတြမွားေနရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါေနာ္ :D)