အဲဒိေန႔က ... သူမ ... က်ေနာ္ ... ဘာျဖစ္လို႔ ? (4)

ကေနာ္ ခရီးသြားေနစဥ္ ရက္ေတြမွာ ပထမ ၃ ရက္ေလာက္က မန္းကိုေရာက္ေနေပမယ့္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနလို႔ မအားတာနဲ႔ သူ႔မဆီ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး..


အဲဒိေန႔က ...

က်ေနာ္ အလုပ္ေတြလဲ အဆင္ေျပသြား၊ ဟိုတယ္ကိုလဲ ေစာေစာ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔၊
ေရကို ၀ေအာင္ခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားလဲ ၿပီး အိပ္ရင္ေကာင္းမယ္လို႔ စဥ္းစားတယ္ ..
အိပ္ရာေပၚမွာ ေမွးေနရင္း သူမအေၾကာင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။

"ဟာ .. ဟုတ္သားပဲ ဖုန္းနံပါတ္"

....

"ဟဲလို .. ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါ"
"ဟဲလို .. ဟို .. က်ေနာ္ပါ"
"..."
"ဘယ္သူလဲ .. ဟို သူလား?"
"ဟုတ္ .. ဟုတ္ ဟုတ္တယ္ ... မွတ္မိတာလား"
"အင္း .. မဟုတ္ပါဘူး .. ဒီလိုပဲ မွန္းၾကည့္တာေလ .. ဟင္းဟင္း"

သူမရယ္သံေလးက ညင္ညင္သာသာေလး .. ရွက္ေနတဲ့ အသံေလးေတြ ပါေနတယ္...

"ေနာက္ကို ဒီဖုန္းနံပါတ္ကို မဆက္နဲ႔ ... ဖုန္းနံပါတ္ေပးမယ္လိုက္ေရး"
"ဟုတ္ ဟုတ္ .. ရၿပီ ေျပာ..."
"0951*****"
"ရၿပီ"
'ဒါဆို ေနာက္မွေတြ႔မယ္ေနာ္ .. ခုအျပင္သြားရဦးမယ္ တာ့တာ့ .."

ဒါပဲေျပာၿပီး သူမ ဖုန္းခ်သြားေလသည္

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ အရမ္းကို ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ ေတာ္ေတာ့ကို ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။

ရင္ခုန္ျခင္း၊ ၾကည့္ႏႈးျခင္းေတြန႔ဲ .. အခ်စ္ဆိုတာ ဒါပဲလား...

ဒီလိုအေပ်ာ္ေတြဟာ တစ္သက္လံုးပဲ တည္ျမဲေနေတာ့မယ့္ပံုမ်ိဳး က်ေနာ္ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတာအမွန္ပါ။
ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ ....

...............................

ေနာက္ေန႔ေတြမွာ က်ေနာ္ သူမဆီကို ေန႔တိုင္း တစ္ေန႔တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ပံုမွန္ဆက္ျဖစ္ေလသည္
ဘာမွထူးထူးျခားျခားမေျပာျဖစ္ၾက၊ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာၾကသည္။ သူ႔အေမလာလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ သူ႔အစ္ကိုလာလွ်င္ျဖစ္ေစ သူမက စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲကာ နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာသည္။ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ၿပီး စကားစျဖတ္ခါ ဖုန္းခ်သြားတတ္သည္။ အဲဒိ အခါမ်ိဳးမွာ က်ေနာ့ရင္ထဲ ေမာၿပီးက်န္ေနရစ္တတ္ေလသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးလဲ အားမရွိေတာ့ ဘာမွလုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္လဲမရွိေတာ့။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဖုန္းေျပာျဖစ္တာ ၁၅ ရက္ေလာက္ရွိလာေတာ့၊ က်ေနာ္လဲ ခရီးစဥ္တစ္၀က္က်ိဳးေလာက္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ျမင္းျခံကို ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။

က်ေနာ္ေနာက္ေန႔ ေက်ာက္ဆည္ၿပီးရင္၊ ျပင္ဦးလြင္ကို သြားရမယ္၊ ဘာလိုခ်င္လဲ လို႔ေမးေတာ့ သူမက ထူးထူးဆန္းဆန္း ျပင္ဦးလြင္ ေခ်ာင္းထဲက ေက်ာင္စရစ္ခဲလွလွေလးေတြ လိုခ်င္တယ္တဲ့။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။

ဒါနဲ႔ ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ေက်ာက္ဆည္မွာ ၂ ရက္နဲ႔ လုပ္ငန္းအၿပီးသတ္၊ ျပင္ဦးလြင္ကို မွီရာကားနဲ႔တက္ေတာ့တာေပါ့။

က်ေနာ္

ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္တဲ့ေန႔က ေသာၾကာေန႔ညပိုင္း၊ sat, sunday အလုပ္လုပ္လို႔ကမရေတာ့ဘူးေလ၊ ဒီေတာ့ အနီးစခန္းမွာ ရွိတဲ့ ဦးေလးအိမ္ကို သြား၊ ခဏနားၿပီး ခုမွ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ညီမေလးကိုေခၚၿပီး ေခ်ာင္းရွိတဲ့ အနီးစခန္းဘူတာကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။

ေခ်ာင္းေလးက ဟိုးအေပၚမွာဆို BE Fall လို႔ေခၚတဲ့ ပြဲေကာက္ေရတံခြန္ကေန စီးဆင္းလာတဲ့ေခ်ာင္းေလးေပါ့။ အနီးစခန္းဘူတာနားေလးမွာ အနက္ဆံုးရွိလွမွ ဒူးေလာက္ပဲရွိမယ့္ ျမစ္ဆံုလိုေနရာေလးရွိတယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းကျပန္ရင္ ေရ၀င္၀င္ေဆာ့တတ္တဲ့ေနရာေလးေပါ့။ အဲဒိမွာ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေနပူက်ဲတဲ ေရထဲဆင္းၿပီး ေက်ာက္ခဲေကာက္ၾက၊ ေရေဆာ့ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသလို သူမသာပါရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔လဲ လြမ္းရပါေသးသေပါ့။

အဲဒိေန႔က စလို႔

သူမကို ဖုန္းေခၚလို႔မရေတာ့ပါဘူး။
အိမ္ဖုန္းကို မေခၚနဲ႔လို႔ ေျပာထားေတာ့ hand phone ကိုပဲ တသြင္သြင္ေခၚေနမိတာ။ လူၾကီးမင္းနဲ႔ပဲ ဆက္တိုက္တိုးလာလိုက္တာ က်ေနာ္ အလုပ္ကိစၥေတြၿပီးလို႔ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္တဲ့ထိပါပဲ။

ေၾသာ္.. ဒါနဲ႔ ေျပာဖို႔ေမ့ခဲ့တယ္ .. သူမနာမည္က "၀တ္ရည္" တဲ့...


ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ..